Κάθε ημέρα που περνά φαίνονται οι δυσκολίες Τραμπ σε κάθε ζήτημα που υπάρχει και εμπλοκή Τουρκίας
Την Ελλάδα που την ενδιαφέρει απόλυτα η Τουρκική επιθετικότητα και η αφωνία του Αμερικανικού παράγοντα, ξενίζει λες και δεν το γνωρίζει.
Και έτσι λαμβάνοντας υπόψιν το που ήδη συνέβη και λέει,πως κατόπιν αιτήματος της Κίνας, η Ταϊβάν δεν θα συμμετάσχει στην προσεχή διάσκεψη του ΠΟΥ. Αυτό όμως συμπίπτει χρονικά και με την πρόσφατη επίσκεψη Τραμπ στο Πεκίνο. Γνωστές και οι στενές εμπορικές σχέσεις της Τουρκίας με την Κίνα. Με δεδομένο δε το ότι η απόφαση αυτή ανακοινώθηκε σήμερα και αφού οι ΗΠΑ δεν αντέδρασαν, ήταν αδιαμφισβήτητα, ομόφωνη.
Πίσω στα δικά μας, ας θυμηθούμε πως «τα ήρεμα νερά» επιβλήθηκαν από την διαχείρηση Μπάιντεν, και που κατά την θητεία του στον Λευκό Οίκο τηρήθηκαν. Όμως η εκλογή Τραμπ τους ξανάνοιξε την όρεξη, και τρέχουν να προλάβουν, ότι προλάβουν, διότι κάτι γνωρίζουν, ή συμφωνούν, από τον πρέσβη των ΗΠΑ στην Άγκυρα.
Το βλέπουμε από τις ειρονείες του «φεγγαροκέφαλου» εναντίον, και δια μέσου Μυκόνου, μας. Ο νόμος λοιπόν που ετοιμάζουν που όπως διαβεβαιώνουν θα λέει καθαρά το ότι για να πάμε στα νησιά μας -στα νησιά μας- του Αιγαίου μας -μας- θα πρέπει σε πρώτη φάση να τους ενημερώνουμε, και για αργότερα θα μας πουν τι άλλο θα μας ζητηθεί να κάνουμε, γιατί αν δεν το κάνουμε θα πρέπει να πολεμήσουμε. Αυτή είναι η σκέψη τους, και επιχειρούν κρατώντας τον Αμερικανό παγιδευμένο στον Κόλπο κάτι χρόνο για να κερδίσουν.
Χρησιμοποιούν λοιπόν, γι αυτόν ακριβώς τον σκοπό, άριστα το Πακιστάν ούτως ώστε κάθε φορά που πάει να θυμώσει ο Τραμπ αμέσως τρέχει ο Πακιστανός
και τον διαβεβαιώνει ότι οι Ιρανοί υποχωρούν και όλος ο κόσμος που παρακολουθεί, μετά βλέπει την ανύπαρκτη ουσιαστικά υποχώρηση. Όμως ο χρόνος έχει κερδηθεί. Και διατηρώντας αυτό στο «ρελαντί» «από Δευτέρα σε Πέμπτη, και από Πέμπτη σε Δευτέρα», το φτάσαν στο σήμερα, που μόλις, πάλι, πήγε να θυμώσει ο Ντόναλτ, του φυτέψανε και το Ομάν, οποίον Ομάν μαζί με το Πακιστάν θα διαχειρίζονται το Χορμούζ (το Ιράν έξω!) και τα πυρηνικά της Τεχεράνης θα χρησιμοποιούνται για ειρηνικούς σκοπούς και λόγους.
Και έτσι του δίνουν ένα πρόσχημα που σα να του αρέσει, να αναβάλλει προς έναρξη συνομιλιών, και μέχρι τότε ξανά το ξανά κοιτάμε, και με το πετρέλαιο «ψηλά». Το έργο αυτό έχει επαναληφθεί τόσες πολλές φορές.
Και όποιος νομίζει πως ο Τούρκος είναι εκτός όλων αυτών, ως μη παρασύροντας δι ιδιωτικού δίαυλου τον Τραμπ σε αλλεπάλληλες αναβολές, άριστα κάνει και το νομίζει, διότι απλά δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει. Και έτσι τα πάντα βαίνουν καλώς, όχι όμως και για όλους, και ιδιαίτερα για την Ελλάδα της Νέας Δημοκρατίας του Μητσοτάκη.
Είναι λάθος να τα περιμένουμε όλα από τους άλλους. Αμα εμείς δεν αγαπάμε τον τόπο μας, κάνουμε ότι μας ζητάνε οι άλλοι και δεν μπορούμε η δεν θέλουμε να χτυπήσουμε το χέρι μας στο τραπέζι, ε δεν νομίζω ότι φταίνε οι άλλοι που διαθέτουν θάρρος και θράσος. Εξάλλου, το λέει και παροιμία μας. – ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΣΟΥ ΠΙΑΝΕΙ ΤΟΝ ΠΙΣΙΝΟ ΣΟΥ ΦΤΑΙΣ ΕΣΥ ΠΟΥ ΤΟΝ ΑΦΗΣΕΣ. Και εμείς εδώ και πολλά χρόνια, δεν είναι λίγα, τους έχουμε αφήσει. Τώρα τι σημαίνει αυτό ας το ερμηνεύσει κάποιος ποιο έξυπνος από εμένα η ακόμα καλύτερα ας το εξηγήσει κάποιος από όλους αυτούς που παριστάνανε τους ηγέτες, όχι που υπηρετούσαν τον τόπο αλλά που παριστάνανε τους ηγέτες.