«Μαστίγιο», «καρότο» και Eurofighter: Το θέατρο του παραλόγου για την Τουρκία
Η υποκρισία αποτελεί πλέον το κύριο εργαλείο διπλωματίας στους διαδρόμους των Βρυξελλών και του Στρασβούργου. Αυτό φάνηκε καθαρά στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, όπου η συζήτηση για την ετήσια έκθεση της Τουρκίας μετατράπηκε σε ένα πραγματικό μνημείο πολιτικής αντίφασης.
Γράφει ο Γιώργος Βενετσάνος
Ο εισηγητής της έκθεσης, Νάτσο Σάντσεζ Αμόρ, περιέγραψε με σαφήνεια την κατάσταση, αποκαλώντας την Τουρκία «αυταρχική χώρα». Η διαδικασία ένταξης παραμένει ορθώς ανενεργή από το 2018. Παρά τη σκληρή αυτή διπλωματική στάση, η συνέχεια επιφύλασσε την κλασική ευρωπαϊκή τακτική των ανταλλαγμάτων και των παραχωρήσεων.
Απέναντι σε αυτό το διπλωματικό θέατρο, η ελληνική και κυπριακή πλευρά αρνήθηκαν να συναινέσουν. Οι Κύπριοι ευρωβουλευτές επέλεξαν ομαδικά την αποχή από την ψηφοφορία, καταγγέλλοντας την πολιτική των δύο μέτρων και δύο σταθμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όπως τονίστηκε χαρακτηριστικά στις παρεμβάσεις τους, η Ευρώπη δεν μπορεί να κλείνει το μάτι σε μια χώρα που απειλεί την Ελλάδα με πόλεμο και συνεχίζει να κατέχει παράνομα ευρωπαϊκό έδαφος στην Κύπρο.
Με την πολιτική του κατευνασμού να έχει χρεοκοπήσει,
οι Έλληνες ευρωβουλευτές έθεσαν την ΕΕ προ των ευθυνών της για τη «Γαλάζια Πατρίδα» και το Casus Belli, τονίζοντας την μεγαλύτερη της αντίφαση της ευρωπαϊκής αξιοπιστίας που αφορά τη στάση των ίδιων των κυβερνήσεων. Πίσω από τα καταδικαστικά ψηφίσματα, ισχυρά ευρωπαϊκά κράτη προχωρούν σε αμυντικές συμφωνίες με την Τουρκία. Η δρομολογούμενη πώληση των μαχητικών Eurofighter επιβεβαιώνει ότι τα οικονομικά συμφέροντα των εξοπλιστικών κολοσσών υπερισχύουν έναντι των διακηρύξεων περί αλληλεγγύης και ασφάλειας των ευρωπαϊκών συνόρων.
Σε τελική ανάλυση, αν η Ευρωπαϊκή Ένωση επιδιώκει να αντιμετωπίζεται ως ένας αξιόπιστος γεωπολιτικός παίκτης, οφείλει να σταματήσει αυτή τη διπρόσωπη στάση: δεν είναι δυνατόν να καταδικάζει τον αυταρχισμό τις πρωινές ώρες και να τον εξοπλίζει με υπερσύγχρονα μαχητικά το απόγευμα.