Η Άγκυρα επεξεργάζεται νόμο για τη ρύθμιση των περιοχών θαλάσσιας δικαιοδοσίας στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο
Αυτή η πιθανή ρύθμιση θα μπορούσε να επηρεάσει άμεσα όχι μόνο την εξερεύνηση ενέργειας αλλά και τη νομική και στρατηγική θέση της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο, γράφουν τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης.
Σύμφωνα με το Bloomberg , η Τουρκία ετοιμάζει νόμο για τη ρύθμιση των περιοχών θαλάσσιας δικαιοδοσίας στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο Θάλασσα.
Ενώ θεωρείται ότι το ζήτημα της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ), το οποίο συζητείται εδώ και χρόνια, μπορεί να ενταχθεί στο εγχώριο νομικό πλαίσιο, η πιθανή ρύθμιση θεωρείται ως νέα πηγή έντασης στην Ανατολική Μεσόγειο .
Σύμφωνα με πηγές που μίλησαν στο Bloomberg, το σχέδιο νόμου στοχεύει στην επισημοποίηση των ισχυρισμών της Τουρκίας σχετικά με τη θαλάσσια δικαιοδοσία στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο Θάλασσα.
Η έκθεση αναφέρει ότι ο κανονισμός στοχεύει στην ενίσχυση των ισχυρισμών της Τουρκίας σε πιθανούς πόρους φυσικού αερίου.
Το ρεπορτάζ τόνισε επίσης ότι η Τουρκία θα συνεχίσει να υπερασπίζεται τα δικαιώματα της στην Κατεχόμενη Κύπρο στην ενεργειακή εξίσωση της Ανατολικής Μεσογείου.
Το ρεπορτάζ περιελάμβανε αποσπάσματα από ομιλία του ηγέτη του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης – MHP, Ντεβλέτ Μπαχτσελί, στο Κοινοβούλιο, όπου ο ίδιος ανέφερε τα εξής: «Η Τουρκία δεν είναι χώρα που επιδιώκει εντάσεις. Ωστόσο, οποιοδήποτε βήμα που αγνοεί τα δικαιώματά της, τις περιοχές θαλάσσιας δικαιοδοσίας ή τους Τουρκοκύπριους θα αντιμετωπιστεί με ισχυρή αντίδραση».
Αξιοσημείωτη είναι η παρατήρηση του Bloomberg ότι οι προετοιμασίες θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν όχι μόνο την Ανατολική Μεσόγειο αλλά και το Αιγαίο Πέλαγος. Αυτή η κατάσταση έχει επαναφέρει στο προσκήνιο τις μακροχρόνιες διαφορές μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας σχετικά με τα νησιά, την υφαλοκρηπίδα και τη θαλάσσια δικαιοδοσία.
Η ανακήρυξη Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) παρέχει στα παράκτια κράτη οικονομικά δικαιώματα επί των υποθαλάσσιων πόρων, της εξερεύνησης ενέργειας, των αλιευτικών δραστηριοτήτων και της επιστημονικής έρευνας. Στην Ανατολική Μεσόγειο, όπου βρίσκονται αποθέματα φυσικού αερίου, τα όρια αυτών των ζωνών έχουν μεγάλη γεωπολιτική σημασία.
Στους τουρκικούς κύκλους του ναυτικού δικαίου, έχει εκφραστεί εδώ και καιρό η άποψη ότι η ανακήρυξη από την Άγκυρα των επίσημων ορίων Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) στην Ανατολική Μεσόγειο θα ενίσχυε τόσο τους ισχυρισμούς της επί τόπου όσο και θα ενδυνάμωνε την Τουρκία σε μελλοντικές διεθνείς νομικές διαδικασίες.
Αναφέρεται ότι η ανακήρυξη ΑΟΖ είναι κρίσιμη όχι μόνο για την εξερεύνηση ενέργειας αλλά και για την τοποθέτηση της προσέγγισης της Τουρκίας στη θαλάσσια δικαιοδοσία σε ισχυρότερη νομική βάση.
Στους τουρκικούς κύκλους ναυτικού δικαίου, εκτιμάται επίσης ότι οι δηλωμένες περιοχές θαλάσσιας δικαιοδοσίας θα δημιουργήσουν ένα σαφέστερο πλαίσιο όσον αφορά τις ενεργειακές συμφωνίες που θα συναφθούν με διεθνείς εταιρείες, την εκμετάλλευση των υποθαλάσσιων πόρων και τις οικονομικές δραστηριότητες στην περιοχή.
Η διαφωνία με την Ελλάδα
Η θεμελιώδης διαφωνία μεταξύ Άγκυρας και Αθήνας εξαρτάται από το εάν τα νησιά μπορούν να δημιουργήσουν θαλάσσια δικαιοδοσία.
Η Ελλάδα υποστηρίζει ότι τα νησιά αποτελούν την ίδια θαλάσσια δικαιοδοσία με τα ηπειρωτικά εδάφη, ενώ η Τουρκία δίνει έμφαση στις αρχές της «ισότητας», του «αμοιβαίου μήκους ακτογραμμής» και της «γεωγραφικής υπεροχής», οι οποίες λαμβάνονται επίσης υπόψη στις διεθνείς δικαστικές αποφάσεις.
Η Τουρκία υποστηρίζει ότι η παραχώρηση πλήρους επιρροής σε μικρά νησιά όπως το Καστελόριζο, που βρίσκονται μόλις λίγα χιλιόμετρα από τις ακτές της Μικράς Ασίας, είναι άδικη.
Σύμφωνα με την Άγκυρα, η προσέγγιση της Ελλάδας περιορίζει την πρόσβαση της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο, με αποτέλεσμα να περιορίζεται σε μια περιορισμένη θαλάσσια περιοχή, παρά το γεγονός ότι είναι μία από τις χώρες με τη μεγαλύτερη ακτογραμμή.
Η Άγκυρα επικαλείται τη συμφωνία οριοθέτησης θαλάσσιων περιοχών που υπέγραψε με τη Λιβύη το 2019 ως μία από τις νομικές βάσεις για αυτήν την προσέγγιση.
Η Τουρκία τονίζει ότι η συμφωνία αυτή είναι σύμφωνη με την αρχή της «μέσης γραμμής μεταξύ ηπειρωτικών περιοχών» στο διεθνές δίκαιο και στοχεύει στην προστασία των δικαιωμάτων της στην Ανατολική Μεσόγειο.
Το παράδειγμα της Κροατίας με τη Σλοβενία
Σε προηγούμενες συζητήσεις σχετικά με τη θαλάσσια δικαιοδοσία, η διαδικασία διαιτησίας Κροατίας-Σλοβενίας ξεχωρίζει ως αξιοσημείωτο παράδειγμα.
Μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, προέκυψε διαφορά μεταξύ των δύο χωρών σχετικά με τα θαλάσσια σύνορα στον Κόλπο του Πιράν και στον Κόλπο της Τεργέστης, καθώς και την αξίωση της Σλοβενίας για πρόσβαση στην ανοιχτή θάλασσα, και το θέμα παραπέμφθηκε σε διεθνές διαιτητικό δικαστήριο.
Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας διαιτησίας, η Σλοβενία απαίτησε ειδικό διάδρομο που να παρέχει άμεση πρόσβαση στην ανοιχτή θάλασσα, ενώ η Κροατία υποστήριξε ότι τα θαλάσσια σύνορα θα πρέπει να καθορίζονται σύμφωνα με την αρχή της «ίσης απόστασης».
Ωστόσο, το δικαστήριο παραχώρησε στη Σλοβενία ειδική ζώνη διέλευσης που να παρέχει πρόσβαση στην ανοιχτή θάλασσα και επίσης έκρινε την περιοχή του κόλπου Πιράν με μια απόφαση παρόμοια με τα επιχειρήματα της Λιουμπλιάνα.
Οι αξιολογήσεις έδειξαν ότι η μη επίσημη ανακήρυξη Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) από την Κροατία αποδυνάμωσε τη θέση του Ζάγκρεμπ στη διαδικασία.
Συγκεκριμένα, οι αναλύσεις του κειμένου της απόφασης και των νομικών διαδικασιών τόνισαν την έλλειψη δηλωμένης θαλάσσιας δικαιοδοσίας από την Κροατία ως αξιοσημείωτο παράγοντα.
Ορισμένοι νομικοί εμπειρογνώμονες υποστηρίζουν ότι οι δηλωμένες περιοχές θαλάσσιας δικαιοδοσίας ενισχύουν το κύρος των κρατών σε μελλοντικές νομικές διαδικασίες, ενώ παράλληλα τονίζουν τη σημασία της υποστήριξης αυτών των ισχυρισμών με το εσωτερικό δίκαιο και τις διεθνείς δηλώσεις.
Στην Τουρκία, το παράδειγμα Κροατίας-Σλοβενίας αναφέρεται μερικές φορές σε συζητήσεις σχετικά με την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) για αυτόν τον λόγο.
Τουρκικοί κύκλοι ναυτικού δικαίου εκτιμούν επίσης ότι η πρόταση της Ελλάδας να παραχωρήσει εκτεταμένη θαλάσσια δικαιοδοσία σε νησιά του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου θα μπορούσε να αποτελέσει κίνδυνο για την Άγκυρα σε παρόμοιες διεθνείς διαδικασίες στο μέλλον.
Σημειώνεται ιδιαίτερα ότι η χορήγηση πλήρους ισχύος σε μικρά νησιά πολύ κοντά στις τουρκικές ακτές, όπως το Καστελόριζο, θα μπορούσε να περιορίσει σημαντικά τα περιθώρια ελιγμών της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η εν λόγω διαδικασία διαιτησίας αναφέρεται μερικές φορές ως παράδειγμα και για την Τουρκία.
Συγκεκριμένα, υπάρχουν εκτιμήσεις ότι η αξίωση της Ελλάδας για εκτεταμένη θαλάσσια δικαιοδοσία γύρω από τα νησιά στην Ανατολική Μεσόγειο θα μπορούσε να αποτελέσει κίνδυνο για την Άγκυρα σε παρόμοιες διεθνείς διαδικασίες.
ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗΤΗΝ ΟΛΥΜΠΙΑΝ {ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΟΥ Φ.Π.
ΤΟ ΑΛΒΑΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΤΣΑΜΗΔΕΣ
:
Επειδή πολλά και ανυπόστατα αναφέρονται περί της… «Τσαμουριάς» {Θεσπρωτίας} και των κατοίκων της ως «Τσάμηδων», αναφέρω κατωτέρω την έγερση και την ιστορική αλήθεια αυτού του ζητήματος , στο το πανταχού παρόν ΚΚΕ και οι συνοδοιπόροι του δήθεν δημοκράτες , συνήργησαν πάντοτε εναντίον των ελληνικών συμφερόντων. Ούτω αναφέρω το σχετικό σύμφωνο μεταξύ Ε.Α Μ .- Κ..Κ. Ελλάδας και Ε.Α.Μ.-/Κ.Κ. Αλβανίας :
“Την 10ην Αυγούστου 1943 συνήλθον εις κοινήν σύσκεψιν ο αντιπρόσωπος του Απελευθερωτικού Μετώπου Τσαμουριάς {Θεσπρωτίας} και ο αντιπρόσωπος του Απελευθερωτικού Μετώπου Ελλάδος , μετά του απεσταλμένου της Περιφερειακής Επιτροπής Κομμουνιστικού Κόμματος Αργυροκάστρου Αλβανίας , διά να μελετήσουν τα προβλήματα της “αλβανικής μειονότητος” εν Ελλάδι και της “ελληνικής” εν Αλβανία . Η σύσκεψις κατέληξεν εις τας κάτωθι αποφάσεις :
1. Με τας προκαταλήψεις των αιώνων, τα εκατέρωθεν σφάλματα , τα εγκλήματα ωρισμένων κακοποιών και την σωβινιστικήν προπαγάνδαν μερικών επιτηδείων, {σ.σ. εννοείται η διεκδίκησις της Ελλάδος για τη Βόρειο Ηπειρο} εδημιουργήθη για την αλβανική και την ελληνική μειονότητα μία τοιαύτη κατάστασις , η οποία διατηρεί αρκετάς δυνάμεις εις ουδετερότητα και αντιθέτους την μίαν προς την άλλην, νεκράς επομένως δια τον αντιφασιστικό πόλεμο που κάνουν οι λαοί , Ελληνες και Αλβανοί . Χωρίς να το θέλουν οι λαοί των μειονοτήτων, έχουν κάνει εναντίον των συμφερόντων τους εξυπηρέτησιν του εχθρού. Ολα τα σημάδια των τελευταίων ημερών μας δείχνουν, ότι η καταστροφή δεν αργεί να έλθη , εάν οι υπεύθυνοι κλείσουν τα μάτια και δεν αναλάβουν πρωτοβουλίας εκείνοι οι οποίοι είναι πλησίον των γεγονότων.
2. Ο σχηματισμός μιάς αντιφασιστικής οργανώσεως εις κάθε μειονότητα , είναι πλέον μία ανάγκη επείγουσα . Μία διάθεσις τοιαύτη έχει δειχθή καθαρά εκ μέρους της ελληνικής μειονότητος και φαίνεται ζωντανή μεταξύ των ιδίων στοιχείων της Τσαμουριάς {Θεσπρωτίας}. Ο αμοιβαίος σχηματισμός των αντιφασιστικών οργανώσεων κλείνει εκατέρωθεν τα στόματα των σωβινιστών περί εθνικής προδοσίας .
3. Η λύσις αύτη, εντός των γραμμών του σημερινού πολέμου δια την ελευθερίαν και την αυτοδιάθεσιν των λαών, θα βοηθήση την ένωσιν εις τον πόλεμον, αδελφώνοντας τους δύο γειτονικούς λαούς . Αυτός είναι ο μόνος κατάλληλος τρόπος δι’ εργασίαν άμεσον και αποδοτικήν.
4. Αι αντιφασιστικαί οργανώσεις θα διευθύνονται από μίαν επιτροπήν αποτελουμένην από έναν αντιπρόσωπον Αλβανόν, έναν Ελληνα των συνεργαζομένων ελληνοαλβανικών οργανώσεων και έναν αντιπρόσωπον της μειονότητος . Τόσον δια την μίαν, όσο και διά την άλλην παράταξιν θα παρευρίσκεται εις την επιτροπήν και ένας αντιπρόσωπος της αγγλικής αποστολής . Ο τελευταίος θέλει λαμβάνει μέρος αν ζητηθεί από την ίδια την μειονότητα .
5. Η ιδία εργασία θα γίνη και δια την στρατιωτικήν οργάνωσιν.
6. Παρέχεται γενική αμνηστία εις όλους εκείνους οι οποίοι έχουν εργασθεί κακώς, τόσον εις τα πολιτικά ζητήματα, όσον και εις την ιδιωτικήν ζωήν, αποτελέσματα της διαφθοράς του φασισμού και του ατόπου σωβινισμού.
7. Αι δύο συνεργαζόμεναι οργανώσεις , ελληνική και αλβανκή εγγυώνται, διά το παρόν
και το μέλλον, την ζωήν, την τιμήν και την περιουσίαν των μειονοτικών λαών.
8. Η απόφασις αύτη θα γνωστοποιηθεί εις τους λαούς των δύο μειονοτήτων, εις την ελληνικήν και την αλβανικήν γλωσσαν , και τίθεται από σήμερον εις εφαρμογήν. Θα γνωστοποιηθεί επίσης εις τας προϊσταμένας οργανώσεις .
9. Το καταστατικόν των αντιφασιστικών οργανώσεων των μειονοτήτων, θα περιλαμβάνη
διατάξεις περί ενεργού συμμετοχής εις τον αντιφασιστικόν αγώνα των λαών των μειονοτήτων, απαγορευομένης πάσης προπαγάνδας εκτός του αντιφασιστικού αγώνος , καθώς και σωβινιστικής τοιαύτης . {σ.σ. απαγορεύεται δηλαδή η αναφορά στη Βόρεια Ηπειρο}.
10. Ο τύπος και των δύο οργανώσεων θα βοηθήση την διαφώτισιν των λαών και των δύο μειονοτήτων εξυψώνοντάς τους πολιτικώς .
Διά το ΕΑΜ Αλβανίας Δια το ΕΑΜ Ελλάδος
Ρετζέπ Πλιάκο Αλέξης Γιάνναρης
Δια το Κ.Κ. Αλβανίας
Τσέλνικα
Σημείωση Φ.Π. : Η αναφερόμενη ως αλβανική μειονότητα ουδέποτε είχε μειονοτικά δικαιώματα και οι κάτοικοί της περιοχής {15.000} περίπου θεωρήσαντες εαυτούς Αλβανούς αναχώρησαν οικεία βουλήσει στην Αλβανία το 1944 .
Δηλαδή εκτός από τα άλλα , αμνηστεύονται και τα εγκλήματα που διέπραξαν οι Αλβανοί κακοποιοί , που ελέω Μουσσολίνι και Χίτλερ κυβερνούσαν τη Θεσπρωτία κατά την κατοχή και διέπραξαν δολοφονίες , ληστείες , βιασμούς , εμπρησμούς κ.λ.π. εγκλήματα σε βάρος του
ελληνικού λαού της Ηπείρου !… {Αρθρον 6}.
Επειδή από το ανωτέρω προδοτικό σύμφωνο του Κ.Κ.Ε. διαπιστώνεται η προσπάθεια δημιουργίας αλβανικής μειονότητας στην Ελλάδα , αλλά και επειδή πολλά και ανυπόστατα λέγονται περί Τσαμουριάς και Τσάμηδων, θα προασπαθήσω να αποσαφηνίσω αυτό το ανύπαρκτο στην ουσία θέμα :
Το όνομα «Τσαμουριά» δεν είναι αλβανικό αλλά ούτε και τουρκικό όπως πολλοί νομίζουν. Είναι αρχαίο ελληνικό όνομα και προέρχεται από την ονομασία της Θεσπρωτίας, που κατά τον μεσαίωνα ήταν «Θυαμουριά» Η ονομασία αυτή προήλθε από τον τοπικό ποταμό «Καλαμά», που στην αρχαιότητα ονομαζόταν «Θύαμις». Δηλαδή η ονομασία «Τσαμουριά» και «Τσάμηδες» που αναφέρεται για τους κατοίκους της , είναι παραφθορά της αρχαίας ελληνικής ονομασίας «Θυαμουριά».
Η Τσαμουριά και οι Τσάμηδες έγιναν και πάλιν επίκαιροι έπειτα από τις δηλώσεις των εκπροσώπων του αλβανικού κράτους , οι οποίοι προσπαθούν εκμεταλλευόμενοι ένα ανύπαρκτο θέμα , να δημιουργήσουν αντιπερισπασμό, στο υπαρκτό ζήτημα των {400.000} Ελλήνων Βορειοηπειρωτών που βρίσκονται στην Αλβανία , κάτω από δραματικές συνθήκες επιβίωσης . Ετσι για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας θα αναλύσουμε το θέμα των «Αλβανοτσάμηδων». Στη συντριπτική τους πλειοψηφία αυτοί είναι βιαίως ή και οικειοθελώς μουσουλμανοποιηθέντες Ελληνες , που μετά την αποτυχημένη εναντίον των Τούρκων εξέγερση του έτους {1611}, εν συνεχεία απέκτησαν οθωμανική εθνική συνείδηση , λόγω των παροχών και της ασυδοσίας που τους παραχώρησεν η «Οθωμανική Αυτοκρατορία» , έναντι των χριστιανών Ελλήνων {Γκιαούρηδων}. Είναι αυτοί που κατά την επανάσταση του {1821} αποκαλούνταν «Τουρκαλβανοί» και καταδυνάστευαν τους Ελληνες . Κατόπιν δε παραχωρήσεων μεγάλων εδαφικών εκτάσεων από τους Οθωμανούς , ήσαν ιδιοκτήτες όλων των τσιφλικιών στην πεδιάδα. Μετά την απελευθέρωση και την παράδοση της Ηπείρου από τον «Εσατ Πασα» σην Ελλάδα , αναχώρησαν οι περισσότεροι στην Τουρκία για να μη λογοδοτήσουν για τα εγκλήματα που είχαν διαπράξει σε βάρος των Ελλήνων. Το δε ελληνικό κράτος απαλλοτρίωσε πολλά τσιφλίκια που παρανόμως είχαν αποκτήσει προκαλώντας έτσι δυσαρέσκεια στους Τουρκαλβανούς ή Αλβανοτσάμηδες .
Το έτος 1926 η δικτατορική κυβέρνηση του Θ. Πάγκαλου, έκανε τεράστιο σφάλμα , κατόπιν αλβανοϊταλικών πιέσεων και εξαίρεσε τους Τουρκαλβανούς από τους προς ανταλλαγήν πληθυσμούς που προέβλεπε η τότε ελληνοτουρκική συμφωνία. Σύμφωνα με την απογραφή του {1928} οι Αλβανοτσάμηδες – Τουρκαλβανοί ήσαν {19.605} σε σύνολο {70.000} κατοίκων του νομού. Κατά την κατοχή, μετά από την είσοδο των ιταλικών στρατευμάτων στη Θεσπρωτία, οι Αλβανοτσάμηδες με εντολή των Ιταλών φασιστών σχημάτισαν κυβερνησιν ιν και ομάδες ένοπλων Αλβανοτσάμηδων διενήργησαν σφαγές , λεηλασίες , βιασμούς , εμπρησμούς κ.λ.π., σε βάρος του ελληνικού πληθυσμού.
Το 1944, οι Εθνικές Ομάδες Ελλήνων Ανταρτών, του στρατηγού «Ναπολέοντα Ζέρβα» , τους επετέθησαν και διάλυσαν τις ένοπλες ομάδες του ονομαζόμενου «Μπαλ Κομπετάρ» των Αλβανοτσάμηδων και τις υπεχρέωσαν να καταφύγουν στην Αλβανία . Οι υπόλοιποι {15.000} που αναφέρονται σαν αλβανική μειονότητα , οι οποίοι όμως ποτέ δεν είχαν μειονοτικά δικαιώματα, θεωρήσαντες ότι είναι Αλβανοί , αναχώρησαν μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας , με δική τους θέληση στην Αλβανία.
Το έτος {1945} το Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων των Ιωαννίνων καταδίκασε ερήμην {1.930} Αλβανοτσάμηδες . Το δε ελληνικό κράτος απαλλοτρίωσε τις ακίνητες περιουσίες τους, που προέρχονταν από οθωμανικές παραχωρήσεις , καθώς και από λεηλασίες κατά το διάστημα της ιταλικής κατοχής και τις μοίρασε σε ακτήμονες και άστεγους του νομού ως εγκαταλειμένες , με το {Ν.Δ. 2185/1952} “περί αναγκαστικής απαλλοτρίωσης κτημάτων προς αποκατάστασιν ακτημόνων”. Επίσης με το {Ν.Δ. 2436/1953} “περί οικισμού των παραμεθορίων περιοχών και ενισχύσεως του πληθυσμού αυτών”. Κατόπιν με το Νόμο {2781/1954} οι αγροτικές εκτάσεις διανεμήθησαν στους ακτήμονες και οι αστικές περιουσίες στην Παραμυθιά , τις Φιλιάτες , το Μαργαρίτι , τα Σύβοτα και όπου αλλού υπήρχαν μοιράστηκαν σε αστέγους . Αυτή είναι η παρουσιαζόμενη με το ανωτέρω προδοτικό σύμφωνο ως Αλβανική Μειονότητα στην Ελλάδα , που το ΚΚΕ που διοικούσε και καθοδηγούσε το ΕΑΜ , αναγνώρισε με αυτό την Βόρεια Ηπειρο σαν αναπόσπαστο τμήμα της “Αλβανίας” , με την ονομασία Νότια Αλβανία . Η αναγνώριση αυτή έρχεται σε αντίθεση με το κοινό εθνικό αίσθημα των Ελλήνων και αποτελεί επαίσχυντη πράξη εθνικής προδοσίας .
Εξ’ άλλου με τις πιέσεις που συστηματικώς άσκησε το ΕΑΜ-/Κ.Κ.Ε. εναντίον των ανταρτών του Ζέρβα στην Ηπειρο, οι οποίες ενετάθησαν με το Δεκεμβριανό κίνημα του 1944, ανέτρεψαν τα σχέδια του στρατηγού Ζέρβα για την απελευθέρωση της Βορείου Ηπείρου από τον ζυγό των Αλβανών φασιστών . Παρά ταύτα όμως το Κ.Κ.Ε. δεν δίστασε να συνεχίσει τις υποκρισίες του, ότι δήθεν δέχεται το πανεθνικό αίτημα για την απελευθέρωση της Β. Ηπείρου. Στην υποκρισία του αυτή υποχρεώθηκε μετά τα Δεκεμβριανά του εγκλήματα τα οποία συνέτειναν στην εύρυνση της απομόνωσής του από τον λαό και κυρίως από τους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης. Γι’αυτό όταν ο Ν. Ζαχαριάδης πήγε στο Παρίσι το 1945 , από τη Γερμανία που ήταν κρατούμενος στο στρατοπεδο “Νταχάου” χωρίς να πάθει τίποτα , σε αντίθεση με τους απλούς ανώνυμους Ελληνες αγωνιστές των χιτλερικών στρατοπέδων δήλωσε τα εξής :
«Εγερση αξιώσεων για τη Βόρεια Ηπειρο και την Ανατολική Ρωμυλία θ’ απετέλει παράγοντα κινδύνου για την ειρήνη και τη σύμπραξη των βαλκανικών λαών».
Σήμερα κατόπιν της κατάρρευσης του κομουνιστικού καθεστώτος της Σοβιετικής Ενωσης , η Αλβανία προσπαθεί να βρεί το δρόμο της . Το πρόβλημα για την Ελλάδα είναι ότι εκτός από την άσκηση εσφαλμένης πολιτικής στα Βαλκάνια , στην Αλβανία υπάρχει μεγάλη τουρκική επιρροή με βαθιές ρίζες από την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας . Επίσης η Τουρκία θεωρεί την Αλβανία σαν το προγεφύρωμά της στα νώτα της Ελλάδας , ενώ η Αλβανία βλέπει την Τουρκία σαν τη μεγάλη προστάτιδά της , όπως την έβλεπε και στο παρελθόν. Επίσης η Ιταλία , που πρωτοστάτησε στη δημιουργία του Αλβανικού Κράτους , όπου με το “Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας” στη σχετική διάσκεψη του 1913, έπαιρνε όλη τη “Βόρεια Ηπειρο”, -αφού οι τότε μεγάλες δυνάμεις δεν επιθυμούσαν μίαν ισχυρήν Ελλάδα- ως Κρατος , και έτσι συναίνεσαν στην ενσωμάτωση της Βορείου Ηπείρου στο νεοσύστατο αλβανικό κράτος. Το σχετικό ιταλικό ενδιαφέρον αποσκοπεί στον έλεγχο της Αδριατικής θαλασσας από αυτούς . Υπάρχει επίσης μεγάλο ενδιασφέρον από το “Βατικανό”, το οποίο προσπαθεί να διεισδύσει στον κατ’ εξοχήν Ορθόδοξο βαλκανικό χώρο .
Ολα αυτά σημαίνουν ότι πρέπει να αντιληφθούν κάποτε οι κυβερνώντες το ελληνικό κράτος , ότι η άσκηση ευκαιριακής και κατευθυνόμενης εξωτερικής πολιτικής, από τρίτες χώρες , εγκυμονεί κινδύνους για την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας. Επίσης ότι η Αλβανία είναι χώρα υψηλού κινδύνου για την ειρήνη στα Βαλκάνια , λόγω της τουρκικής επιρροής της, αλλά και λόγω του «Κοσσυφοπεδίου», που είναι πολύ πιθανό ότι θα δώσει το έναυσμα για πολεμική αναμέτρηση στην περιοχή με τη Σερβία αρχικώς , που είναι πολύ πιθανό να εμπλέξει και την Ελλάδα σ’αυτήν. Προς το παρόν η Αλβανία ενδιαφέρεται για την επίσημη αποστολή λαθρομεταναστών στην Ελλάδα , με άμεσο σκοπό την ανόρθωση της διαλυμένης οικονομίας της, και με απώτερο σκοπό τη δημιουργία «Αλβανικής Μειονότητας» σ’αυτήν.
Δυστυχώς δεν συνετίσθηκε η διοίκηση της Ελλάδας από το τρανό παράδειγμα της ελληνικής μειονότητας στην Κωνσταντινούπολη του παρελθόντος και της μουσουλμανικής μειονότητας του παρόντος {την οποίαν ο νυν πρωθυπουργος της Ελλάδας την απεκάλεσεν επισήμως ως τουρκική , με όλα τα απορρέοντα από αυτό} που με τη Συνθήκη της Λωζάνης προβλέπεται ίσος αριθμός μειονοτικών Ελλήνων στην Κωνσταντινούπολη και Ελλήνων μουσουλμάνων στη Δυτική Θράκη {άρθρο 45 αυτής}.
Εν ολίγοις καλύτερο σύμμαχο από την Ελλάδα , για τη σε βάρος της άσκησης της επεκτατικής πολιτικής των γειτόνων της , ούτε στα πιό τολμηρά όνειρά τους δεν μπορούσαν να φαντασθούν οι διπλωματίες της Τουρκίας, της Αλβανίας και των Σκοπίων !… Επίσης η Αλβανία καιροφυλακτεί να χτυπήσει εκ των νώτων την Ελλάδα στην πρώτη ευκαιρία. Γι’αυτό πρέπει η Ελλάδα να έχει έτοιμο σχέδιο αντιμετώπισης αυτής της όμορης δήθεν φιλικής χώρας αλλά στην ουσία εχθρικής , που περιμένει πράσινο φως από την Τουρκία για να την πλήξει πισώπλατα !.. .
Οι χώρες που έχουν μακροπρόθεσμα αμοιβαία συμφέροντα με την Ελλάδα έναντι του κοινού εχθρού που είναι η Τουρκία , είναι αναμφισβητήτως η Βουλγαρία , η Σερβία και η Ρουμανία , που μαζί με κάποιες αραβικές αλλά και κάποιες άλλες της τέως Σοβιετικής Ενωσης , βρίσκονται στο στόχαστρο της αδηφάγου τουρκικής εξωτερικής πολιτικής που έθεσεν ο “ Οζάλ” από το 1990, με την αμέριστη βοήθεια των ΗΠΑ , δηλώνοντας ότι :
«Οπου υπάρχει ένα καλύτερο μέρος για εμάς , πρέπει να το πάρουμε».Ερωτηθείς δε για την αντίδραση της Ελλάδας σχετικώς με τις τουρκικές επεκτατικές προκλήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο, απήντησεν ούτω : “Η Ελλάδα δεν είναι για εμάς το πρόβλημα , θα της στείλουμε δύο εκατομμύρια λαθρομετανάστες και θα τη διαλύσουμε”…..
Οσο για τη δήθεν προστασία της εδαφικής ακεραιότητας της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. επισημαίνω το γεγονός ότι η Τουρκία που ασκεί την επεκτατική της πολιτική ελέω ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, έχει και άλλες συμμαχίες εκτός του ΝΑΤΟ. Ακόμα και με τη Σοβιετική Ενωση χρονολογούμενες από την περίοδο του ψυχρού πολέμου, που έπαιρνε βοήθεια και από τη Σ.Ε. μαζί με αυτή των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Το ίδιο έπραξε και κατά τον Β’ Π. Πόλεμο και με τον Χίτλερ. Δεν θα επεκταθώ άλλο επ’ αυτού αλλά θα επισημάνω τα εξής :
Ο κανόνας είναι ότι οι συνεχείς υποχωρήσεις οδηγούν σε παραχωρήσεις. Επίσης η διστακτικότητα και η αναποφασιστικότητα , δημιουργούν παρανοήσεις ότι υπάρχει αδυναμία και τελικώς καταλήγουν σε συγκρούσεις . 25-10-2025 Φ.Π. Ανδρεας Γουλας