Στην ανακοίνωση της Ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αναφέρεται ” Φίλοι μας μετανάστες που προσέφυγαν στην Ένωση μας, μας περιέγραψαν πώς από τα 50-60 άτομα που ήταν η ομάδα τους στον Έβρο, αξιωματικός διέταξε και ξεχώρισαν τα γυναικόπαιδα (10-15) άτομα και τους υπόλοιπους 45 με 50 άτομα μεταξύ των οποίων και παιδιά, τα πέταξαν στον Έβρο ποταμό. Ο προσφεύγων που σώθηκε κολυμπώντας ανέφερε πως στο περιστατικό πνίγηκαν ένας Αφγανός και δύο Σύροι πρόσφυγες. Επίσης ανέφερε πως κατά τη διάρκεια του περιστατικού κάποιοι στρατιώτες έκλαψαν καθώς δεν ήθελαν να πετάξουν τους ανθρώπους στο νερό, αλλά ο αξιωματικός τους είπε “Αφήστε τους να πεθάνουν, αν εσείς δεν τους πετάξετε θα πετάξω εγώ εσάς”. Ο προσφεύγων ανέφερε πως δεν ήξερε τα ονόματα των θανόντων αλλά τους γνώριζε μόνο φυσιογνωμικά και ότι μάρτυρες σε αυτό το περιστατικό είναι ακόμα πέντε φίλοι του που σώθηκαν κολυμπώντας.
Ο Αμπντουλκερίμ Αλ Και που ήταν εξ αυτών που τους πέταξαν στο ποτάμι και σώθηκε περιέγραψε ως εξής αυτά που έζησε :
…….
Αρχίσαμε να περπατάμε για να βρούμε αυτοκίνητο. Στο μεταξύ μας έπιασαν οι Τούρκοι συνοριοφύλακες, αρχικά τους φίλους μας, ενώ εμείς ήμασταν μακριά. Μετά σκεφτήκαμε να πάμε και εμείς να παραδοθούμε. Οι Τούρκοι στρατιώτες ξέραμε πως δεν ακουμπάνε και δεν βλάπτουν κανέναν. Εμείς έτσι ξέρουμε. Μάλιστα κανονικά δίνουν τρόφιμα και σου δείχνουν την κατεύθυνση. Έτσι και εμείς σκεφτήκαμε να πάμε μαζί τους πιστεύοντας ότι δεν θα μας βλάψουν.
Ενωθήκαμε μαζί τους και μετά ήρθε ένα μεγάλο όχημα στο οποίο μας ανέβασαν. Καθίσαμε δίπλα στο ποτάμι και εκεί από κάθε μεριά άρχισαν να φέρνουν μετανάστες. 20-25 Σύρους, 3 Τυνήσιους και 1 Αιγύπτιος ήταν στην αρχή. Καθώς όλοι μιλούσαμε αραβικά μπορούσαμε να συνεννοηθούμε.
Δίπλα μας υπήρχαν 5-6 στρατιώτες που έκατσαν δίπλα μας και συζητήσαμε μαζί τους. Μας ρώτησαν κανονικές ερωτήσεις του τύπου “Τι δουλειά κάνεις” και ” Για ποιο λόγο φεύγεις;” . Ένας εξ αυτών μας είπε “Μπράβο σας, φύγετε να δουλέψετε εκεί, να κερδίσετε περισσότερα χρήματα. Εγώ έχω γαλλική υπηκοότητα και όταν τελειώσω το στρατιωτικό θα πάω και εγώ εκεί”.
Μέχρι τότε δεν είχαμε κανένα πρόβλημα. Τότε ήρθε ένας αξιωματικός και οι στρατιώτες μας είπαν “Σε αυτόν τον αξιωματικό μην πείτε ότι μετανιώσατε και δεν θα πάτε στην Ελλάδα γιατί θυμώνει πολύ”.
Όταν έφτασε ο αξιωματικός έδωσε την εξής εντολή στους στρατιώτες : “Να τους στείλετε όλους πάλι στην Ελλάδα, πετάξτε τους στο ποτάμι να γυρίσουν στην Ελλάδα”.
Όταν οι στρατιώτες είπαν στον αξιωματικό πως σε εκείνη την ομάδα υπήρχε και ένας χριστιανός αυτός του είπε : Kαι εσένα δεν σε δέχτηκαν ; Έλα εγώ θα σε στείλω πάλι πίσω”. Τον έπιασε από τον ώμο και τον πήγε στο ποτάμι. Καθώς το ποτάμι ήταν από πίσω μας εμείς δεν βλέπαμε, υπήρχαν δέντρα. Δεν είδαμε πως τον πέταξαν. Μετά από λίγα λεπτά ήρθε δίπλα μας και όλοι φοβόμασταν πως θα μας πετάξουν στο ποτάμι. Υπήρχαν πολλοί που δεν ξέρουν κολύμπι. Ήμασταν περισσότεροι από 50 άτομα και εξ αυτών ούτε οι 5 δεν ξέρουν να κολυμπάνε. Υπήρχαν ηλικιωμένοι και υπήρχαν και παιδιά.
Ο αξιωματικός διέταξε τους στρατιώτες να πετάξουν τους πάντες στο ποτάμι λέγοντάς τους “Εάν επιστρέψουν και δεν φύγουν πυροβολήστε τους στο κεφάλι”.
Εγώ επειδή ήξερα λίγα τουρκικά μου είπαν ¨Εσύ να τα μεταφράζεις στους φίλους σου¨. Αρχικά τους ρώτησαν αν ήξεραν κολύμπι. Ένας Αιγύπτιος είπε εγώ δεν έχω δουλειά εδώ, δεν περνάω από δω πέρα. Η κατεύθυνση μου είναι στην Ευρώπη αλλά χάθηκε ο γιος μου και αυτό τον αναζητώ στα σύνορα. Αφήστε με και εγώ θα επιστρέψω με το αεροσκάφος” αλλά δεν τον άκουσαν.
Ένας άλλος είπε στον αξιωματικό ¨Για όνομα του Αλλάχ μη με πετάξετε έχω τέσσερα παιδιά και τότε ο αξιωματικός πήγε δίπλα του και του είπε “Ποιος είναι ο Αλλάχ; Εγώ δεν πιστεύω στον Αλλάχ”.
Όταν ο αξιωματικός τους ρώτησε αν θα γυρίσουν στην Κωνσταντινούπολη και αυτοί είπαν ¨Ναι¨, εκείνος τους είπε ¨Η Κωνσταντινούπολη είναι γεμάτη από άτομα σαν και σας¨.
…..
Άρχισαν να πετάν ανά πέντε άτομα και άρχισαν να επιλέγουν ποιους θα πετάξουν. Αρχικά πέταξαν τους πιο ψηλούς και φαινομενικά πιο ανθεκτικούς.
Εμείς στην αρχή είπαμε ¨Μη μας πετάτε στο ποτάμι, τουλάχιστον στείλτε μας στη Συρία, απελάστε μας αλλά μην μας πετάτε από εδώ¨ αλλά δεν μας άκουσαν. Εκείνη τη στιγμή άρχισαν να μας πετάνε. Από τα έξι άτομα που ήμασταν μαζί στο αυτοκίνητο τα δύο δεν τα είδαμε ξανά εκεί. Η τους πέταξαν πριν από εμάς η τους συνέβη κάτι δεν μπορώ να ξέρω. Πάντως ακόμη αγνοούνται.
Όταν ήρθε η σειρά των φίλων μου, είπα στους στρατιώτες να με διώξουν μαζί με τους φίλους μου. Σηκώθηκα και πηδήξαμε μαζί στο ποτάμι. Πριν να πηδήξουμε βουτήξουμε, ήρθε ένας αξιωματικός και είπε πως ¨Ενας πεθαίνει αν υπάρχει κάποιος που ξέρει κολύμπι ας βουτήξει¨ αλλά κανείς δεν κινήθηκε διότι δεν ήξεραν κολύμπι.
Μετά συνέχιζαν να πετάνε κόσμο.
Ήρθε η σειρά μας και μπήκαμε στο ποτάμι. Ένα άτομο δεν ήξερε καθόλου να κολυμπάει και φοβόταν πολύ, αλλά και εγώ ο ίδιος όμως πολύ λίγο ξέρω. Φοβήθηκα πολύ. Όταν μπήκαμε στο ποτάμι η στάθμη του ήταν αρχικά ένα μέτρο, μετά ενάμιση και ακολούθως ήταν στα δύο μέτρα. Εκείνη τη στιγμή επειδή δεν ξέραμε κολύμπι αρχίσαμε να πνιγόμαστε. Τρία άτομα θα πεθαίναμε εκεί. Εγώ είπα την τελευταία μου προσευχή καθώς δεν πίστευα πως θα έβγαινα από εκεί. Αλλά προσπαθούσαμε να βγούμε στην άλλη πλευρά.
…….
Ο Γιουσούφ Ελ Κελάς ανέφερε μεταξύ άλλων και τα εξής :
“Καθώς ήμασταν στην ίδια ομάδα Δεν έχω κάτι διαφορετικό να πω. Εξ όσων αντιλήφθηκα τουλάχιστον πέντε άτομα έχασαν τη ζωή τους. Την ίδια στιγμή ακούγαμε πυροβολισμούς και από την πλευρά της Ελλάδας και από την πλευρά της Τουρκίας. Ούτε εγώ ήξερα να κολυμπάω. Μόλις Με πέταξαν στο ποτάμι άρχισε να ζητάω βοήθεια. Ακόμα είναι στα αυτιά μου οι κραυγές για βοήθεια των ατόμων που πνίγηκαν. Πραγματικά ήταν πολύ δύσκολες στιγμές που είναι ακόμη στο μυαλό μου.”
https://ahvalnews-com.cdn.ampproject.org/c/s/ahvalnews.com/tr/gocmenler/gocmenler-bir-komutanin-emriyle-meric-nehrine-atildik?amp