Γράφει ο Γιώργος Βενετσάνος
Η Κυπριακή δημοκρατία προχώρησε σε οριοθέτηση με την Αίγυπτο 2003, με τον Λίβανο το 2007, με το Ισραήλ το 2010, θέσπισε της ΑΟΖ της το 2004, εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, απέρριψε το σχεδίου Ανάν (που έριχνε στην αγκαλιά των Τούρκων το σύνολο του νησιού), εντάχθηκε στην Ευρωζώνη το 2008, ανακάλυψε τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων. Όλα αυτά σαφώς είναι επιτυχίες της Κυπριακής διπλωματίας, δεν είναι και λίγο να έχεις ένα μεγάλο μέρος του κράτους σου υπό τουρκική κατοχή, να μετράς ακόμη αγνοούμενους, εγκλωβισμένους και προσφυγές πολίτες σου από την εισβολή των Τούρκων και εσύ να αναπτύσσεσαι με ραγδαίους ρυθμούς, πρόκειται για νίκη επί του εισβολέα πρώτου μεγέθους.
Η επιτυχής σύμπραξη της αξιοποίησης της κυπριακής ΑΟΖ με τις πετρελαϊκές εταιρείες, που έγινε εφικτή χάρη στον πολιτικό που είχε την τόλμη να ανακηρύξει την ΑΟΖ της Κύπρου, τον Τάσσο Παπαδόπουλο, ο οποίος αδίκως περίμενε μια παρόμοια κίνηση και από την δική μας την πλευρά, έτσι ώστε να ενωθούν οι δυο ΑΟΖ Ελλάδος Κύπρου. Έλα μου όμως που είχαμε πρώτα το ΠΑΣΟΚ με τον Κώστα Σημίτη και τον Γεώργιο Παπανδρέου και μετά την Νέα Δημοκρατία με τον Κώστα Καραμανλή και την Ντόρα Μπακογιάννη που την πολέμησαν. Δυστυχώς από το 2004 που έγινε η ανακήρυξη της κυπριακής ΑΟΖ, όλες οι κυπριακές κυβερνήσεις ήρθαν σε επαφή με τις αντίστοιχες ελληνικές και ζήτησαν το αυτονόητο, να γίνει η οριοθέτηση των ΑΟΖ των δύο κρατών. Έχουν περάσει 19 χρόνια και η Ελλάδα μάλλον η πολιτική της ελίτ, γιατί οι Έλληνες πολίτες έχουν άλλη άποψη, δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον για να συμβεί κάτι τέτοιο σε μια συνέχεια του ανεξήγητου φοβικού συνδρόμου απέναντι στην γείτονα χώρα. Είναι γνωστή και αδικαιολόγητη η αντίδραση της Ντόρας Μπακογιάννη όταν έμαθε ότι ο σκόπευε να ανακηρύξει ΑΟΖ η Κύπρος, όταν είπε στον Τάσσο Παπαδόπουλο ότι κάτι τέτοιο θα έφερνε σε πόλεμο την Ελλάδα με την Τουρκία. Ευτυχώς δεν εισακούστηκε και η μικρή με μηδαμινή στρατιωτική ισχύ σε σχέση με την αντίπαλο δύναμη δεν φοβήθηκε και δεν συνέβη απολύτως τίποτα, με αποτέλεσμα να μπει χοντρά στο γεωοικονομικό και γεωπολιτικό παιχνίδι, παίζοντας πλέον ένα τεράστιο ρόλο και στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην Ανατολική Μεσόγειο, που ίσως είναι η λυδία λίθος που θα οδηγήσει στην απελευθέρωση του νησιού της Αφροδίτης από τις μπότες του Αττίλα, που εξακολουθούν να το βρωμίζουν μέχρι σήμερα τα χώματα της.
Στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ήδη αρχίσει να διαφαίνεται, για πρώτη φορά, η διάθεση για την δημιουργία ενός ευρωπαϊκού στρατού και μιας κοινής αμυντικής πολιτικής. Η οριοθέτηση λοιπόν της ΑΟΖ ανάμεσα στην Ελλάδα και την Κύπρο που τυχαίνει να είναι και ΑΟΖ της Ένωσης, θα πρόκειται για το πρώτο τεστ μετά την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, για το πως θα αντιδράσει η Ένωση στις απειλές που εκπέμπονται από την Τουρκία για στρατιωτική εισβολή στα νησιά ενός κράτους μέλους της καταπατώντας κάθε πρόβλεψη του διεθνούς δικαίου.
Ασχέτως όμως Ευρώπης, η Κυπριακή δημοκρατία είναι παράδειγμα για όλο τον ελληνισμό και για τους ταγούς του, απέδειξε περίτρανα αυτό που διαχρονικά γνωρίζουν οι Έλληνες, ότι τα μεγάλα γεγονότα και οι νίκες γράφονται όταν υπάρχει το σθένος να πουν αυτοί που πρέπει ΟΧΙ