Απόλυτα δικαιολογημένος ο σάλος που ξεσηκώθηκε για τις δηλώσεις της Βίκυς Φλέσσα αναφορικά με τα Τέμπη, ότι «τα παιδιά τα σκοτώσαμε όλοι εμείς». Όμως, οι αντιδράσεις περιορίζονται σε μια πτυχή τους, προσπερνώντας ίσως και την πιο σημαντική.
του Ανδρέα Καψαμπέλη
Ακόμη και στη χθεσινή διευκρινιστική της δήλωση η υποψήφια ευρωβουλευτής της Ν.Δ. (με μακρά εμπειρία στον δημόσιο λόγο ως δημοσιογράφος της κρατικής τηλεόρασης) επαναλαμβάνει τον πυρήνα της αρχικής τοποθέτησής της. Αναφέρεται στη «διαχρονική παθογένεια του ελληνικού κράτους, που προκαλεί τραγωδίες» καθώς και «στην ευθύνη όλων μας» ως προς αυτό.
Και πιο πολύ το παράπονό της μοιάζει να είναι ότι η υποτιθέμενη παραποίηση και η ανήθικη πολιτική εκμετάλλευση έγιναν με καθυστέρηση 10 ημερών. Λες και επί της ουσίας αυτό αλλάζει κάτι…
Έχουν απόλυτο δίκιο όσοι πρόσεξαν λοιπόν ότι στην πραγματικότητα πρόκειται για την κυριολεκτικά πρώτη δημόσια παραδοχή στελέχους του κυβερνώντος κόμματος -και δη υποψηφίου στις επερχόμενες εκλογές- ότι η τραγωδία των Τεμπών δεν ήταν «μας συγχωρείτε… ανθρώπινο λάθος», όπως λέει η μέχρι τώρα επίσημη θέση.
Όσο κι αν αναζητήσει κανείς, δεν θα βρει κανέναν υπουργό, βουλευτή, στέλεχος της Ν.Δ. που από τον Μάρτιο του 2023 να μην έχει κινηθεί σε αυτή τη γραμμή. Ο ίδιος ο Κ. Μητσοτάκης, από την επομένη κιόλας, είχε δώσει τον τόνο. «Το δράμα οφείλεται, δυστυχώς, κυρίως σε τραγικό ανθρώπινο λάθος» δήλωσε, επιχειρώντας να προκαταλάβει -όπως έγινε- τις περαιτέρω διαδικασίες.
Με βάση τη θεωρία του «ανθρώπινου λάθους», άλλωστε, η κυβερνητική πλειοψηφία της Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής απάλλαξε και τον Κ. Καραμανλή πριν από μερικές εβδομάδες, αρνούμενη τη διερεύνηση άλλων ευθυνών.
Από την πλευρά του, ο ίδιος ο πρώην υπουργός Μεταφορών παρέμεινε γαντζωμένος στο ίδιο αφήγημα. «Εάν είχαν τηρηθεί απαρέγκλιτα οι κανόνες του Γενικού Κανονισμού Κινήσεως, το δυστύχημα δεν θα είχε συμβεί» έλεγε και ξανάλεγε, προσπαθώντας να σώσει το σαρκίο του.
Ακόμη και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Π. Μαρινάκης δεν σταμάτησε να μηρυκάζει ότι «υπήρξε ομολογία του ίδιου του σταθμάρχη για το ανθρώπινο λάθος του», επιχειρώντας να συγκαλύψει τις προάλλες το έτερο σκάνδαλο με το μοντάρισμα των ηχητικών διαλόγων.
Ανεξάρτητα από τις διαθέσεις της και τις δεύτερες σκέψεις της, η Β. Φλέσσα παραδέχτηκε -έστω και διά της διαχύσεως στην συλλογική ευθύνη- ότι πρόκειται για έγκλημα και δολοφονία 57 ανθρώπων. Με «διαχρονικές» ευθύνες; Ναι, αλλά έγκλημα. Όχι (μόνο) ανθρώπινο λάθος. Αυτό που υποστηρίζουν οι συγγενείς των θυμάτων ζητώντας απεγνωσμένα δικαίωση και αρνείται πεισματικά και ύποπτα η κυβέρνηση.
Και επειδή η κυρία Φλέσσα είναι δημόσιο πρόσωπο, η Δικαιοσύνη θα έπρεπε ήδη να την έχει καλέσει να καταθέσει όλα όσα γνωρίζει για αυτές τις παθογένειες του ελληνικού κράτους και τις ευθύνες των αρμοδίων, πρώην και νυν, σε όλα τα επίπεδα. Θα το κάνει;