Αυτή τη στιγμή εκφωνούνται επικήδειοι λόγοι υπέρ ανάπαυσης της ψυχής του μακαριστού Αναστασίου στην Μητρόπολη Τιράνων τις Αλβανίας. Από όλους τους διακεκριμένους εκεί, όπως και προ ολίγων ημερών ίδιους στην Αθήνα εδώ.
Ακούγονται διθύραμβοι για την προσωπικότητα του Αρχιεπισκόπου, όμως γιατί ποτέ δεν ακούστηκε, κάτι, έστω και μικρό από όλα αυτά, από όλους αυτούς που τόσο πολύ σήμερα εκεί τον παινεύουνε, όσο εκείνος ανέπνεε.
Παίζονται στα κανάλια ανταποκρίσεις από το έργο που αφήνει στον εκεί κόσμο ο εκεί Ορθόδοξος Αρχιεπίσκοπος, που σε λίγο φεύγει για πάντα.
Όλες αυτές οι ανταποκρίσεις, που δείχνουν έργο, ήσαν άγνωστες μέχρι σήμερα στον κόσμο της Ελλάδας. Έπρεπε να αποδημήσει ο ιεράρχης για να μας τα παρουσιάσουν;
Τουλάχιστον, εκτός των πολλών άλλων που βλέπουμε, σήμερα θα παραδειγματιστούν οι της εδώ Παιδείας καταργημένοι επιθεωρητές για το πως είναι στημένα τα της Αρχιεπισκοπής εκεί σχολεία, στην Αλβανία, μήπως και χρειάζεται ή και πρέπει κάτι να διορθωθεί έστω και εις μικρό, κάτι λίγο, γιατί όλο αποκλείεται, και στα εδώ σχολεία;
Και αυτό διότι άρχισαν αντιδράσεις από μέρος της εδώ μέσα στο Κοινοβούλιο αντιπολίτευσης κατα της δημιουργίας προτύπων σχολείων εξόδοις ιδρύματος Ωνάση, υπό τον έλεγχο του Δημοσίου.
Εδώ θα πρέπει να θυμηθούμε, ότι είχαν αρχίσει κάποτε να υπάρχουν Αθήνα Πειραιά σαν αρχή πρότυπα σχολεία Μέσης Εκπαίδευσης, όποία καταργήθηκαν από το ΠΑΣΟΚ. Ήταν το πρωτο μέτρο που έλαβε η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου τότε το 82-83 για την βελτίωση, έτσι είπαν, και την πρόοδο, ουσιαστικά υποβαθμίζοντας, την Παιδεία, στο ξεκίνημα της προόδου αυτής, ένεκα μιας αμφιλεγόμενης, κατά την γνώμη της κυβέρνησης τότε, ισότητας όλων των μαθητών.
Με δυό λόγια, αφού δεν ήταν σε θέση να φτιάξουν περισσότερα, κατάργησαν τα τότε ήδη υπάρχοντα. Και από τότε άρχισε το «γκρέμισμα» των σχολικών αξιών λόγω «σαλαμοποίησης» χωρίς να βλέπουν το τι βλάβη προκάλεσαν σε σύγκριση με άλλες χώρες.