Θαυμάζοντας τις ομορφιές της Ελλάδας και την κληρονομιά των προγόνων μας

Δημήτρης Καπράνος

Οδηγουσε άλλος κι εγώ, έπειτα από άπειρα χρόνια, μπορουσα νά θαυμάσω, από τήν θέση του συνοδηγου, τό τοπίο, ταξιδεύοντας από Πειραια γιά τήν Νεμέα καί τήν Επίδαυρο.

Κοίταξε τώρα, αγαπητέ. Πως νά μήν απορεις γιά τό πως οι Έλληνες, πρίν πέντε χιλιάδες χρόνια, επέλεξαν τήν Νεμέα γιά νά τήν κατοικήσουν, γιά νά καλλιεργήσουν τήν άμπελο, γιά νά υψώσουν τόν περίφημο ναό του Διός, νά κατασκευάσουν τό υπέροχο Στάδιο, νά καθιερώσουν τά «Νέμεα», αγωνες μέ πανελλήνιο κλέος καί εμβέλεια.

Κι αφου πήγαμε στήν Βαγγελίτσα του Παλυβου τό δωράκι γιά τόν γάμο, στό «Κτημα», αφου η οικογένεια απουσιάζει σέ διακοπές, πήραμε τόν δρόμο πρός τήν Επίδαυρο…

Προσωπικά, μέ μαγεύει η Πελοπόννησος. Από παιδάκι, τότε πού οι διακοπές μας (δέκα ημέρες όλες κι όλες) μας έφερναν στό Τολό, σ’ ένα σπιτάκι μέσα στήν θάλασσα, ανάμεσα στό μοναδικό ξενοδοχειο της παραλίας, του Σόλωνα, καί τήν παραλιακή ταβέρνα του Σπιθούρη. Πίσω μας τό μπακάλικο του Μπικάκη καί στό βάθος τό γήπεδο, μέ τό σχεδόν πράσινο τερραίν, όπου παίζαμε μπάλα μέ τούς παικτες του Εθνικου Τολου! Τολό, Ναύπλιο, Ασίνη, Άργος, Τίρυνθα καί τό χωριό μέ τά πέντε άλφα, η Δαλαμανάρα.

Καί στά ορεινά, στό Καστρί, τό χωριό μας, στόν Πάρνωνα, τό μπαλκόνι μου βλέπει πρός τό Άστρος Κυνουρίας, μέ τά γύρω υπέροχα χωριά.

Καί όσο ζυγώναμε στήν Επίδαυρο, τόσο πάλι σκεπτόμουν τόν Έριχ φόν Ντένινκεν, πού επιμένει πώς οι αρχαιοι Έλληνες επέλεξαν τά σημεια πού κατοίκησαν καί ανέδειξαν «βλέποντας από ψηλά». Κι όσο μπαίναμε ς’ εκεινο τό βαθύ πράσινο της Αργολίδος, όσο πλησιάζαμε στόν καταπράσινο κρατηρα στόν οποιο έχουν απλωθει η ορχήστρα καί οι κερκίδες του Θεάτρου της Επιδαύρου, τόσο μου ’ρχεται νά ασπασθω τήν άποψή του.

Πάντα θυμαμαι όμως καί τά λόγια του σπουδαίου Νίκου Τσιφόρου.

«Άν πάρεις σβάρνα τίς αρχαιες τοποθεσίες, βλέπεις ότι τά έκαναν όλα μετρημένα κι όπως πρέπει. Οι Δελφοί έχουν όλο κεινο τό μυστήριο πού τούς χρειάζεται γιά νά γίνουν ένας τόπος μυστηρίου. Η Ολυμπία ειναι απλωτή καί καταπράσινη καί σέ προσκαλει νά κάνεις αγωνες. Η Επίδαυρος ειναι τόπος καθαρά ποιητικός καί ό,τι χρειάζεται γιά μιά παράσταση ποιητικου έργου. Άσε τήν ακουστική της. Δεκάρα πετας κάτω στήν ορχήστρα καί ακούγεται απάνω – απάνω,στις τελευταιες κερκίδες. Τά πάντα εν σοφία εποίησαν… Λέμε γιά τούς αρχαίους ημων προγόνους. Καί καλά πού ήτανε κι αυτοί νά βολευόμαστε σήμερα. Οι καημένοι όμως, Θεός σχωρέσ’ τους, πιάσανε, φτιάσανε πολιτισμό, φτιάσανε μνημεια, φτιάσανε τοποθεσίες, καί σκεφτήκανε: “Θά ’ρθουνε μεθαύριο οι ακαμάτηδες οι απόγονοί μας καί τί θά τρωνε… Άσ’ τους νά ’χουνε κάτι νά δείχνουνε,να βγάζουνε τό ψωμάκι τους”»…

Πως νά μήν συμφωνήσεις; Τρίγωνο ισοσκελές, μέ κορυφές τόν Παρθενωνα, τό Ποσειδώνιο του Σουνίου καί τόν ναό της Αφαίας Αθηνας στήν Αίγινα! Κάτι πού κάνουν σήμερα τά drones κι εμεις τά θαυμάζουμε, οι αρχαιοι Έλληνες τό έκαναν χωρίς τήν σημερινή τεχνολογία. Έτσι ειναι ή μήπως διέθεταν κάτι πού εμεις δέν έχουμε ακόμη ανακαλύψει; Αφηστε με νά χορτάσω Πελοπόννησο. Κι άς έχω τίς απορίες μου…