Κώστα Δημ Χρονόπουλου *
Ασφαλώς –και δικαίως βέβαια – το κύριο βάρος, η επικέντρωση πρόσφατα, αφορούσε στην τύχη της Ουκρανίας. Την κατάπαυση του πολέμου Ρωσίας και Ουκρανίας. Υποψιάζομαι πως λίγοι πρόσεξαν το Ρέκβιεμ που παίχτηκε και αφορούσε στην Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε). Ένα δράμα που ήταν μεν αναμενόμενο .
Ενόχλησε αφάνταστα να βλέπεις να διαδραματίζεται , σε παγκόσμια τηλεοπτική προβολή, ο διασυρμός των «ηγετών» της. Ένας –πέραν του Ατλαντικού – πρωταγωνιστής και μερικοί αξιοθρήνητοι ευρωπαίοι κομπάρσοι, οι οποίοι έπαιζαν τριτεύοντες ρόλους διακοσμητικούς. Ωσάν –πολιτικές – γλάστρες, συμπλήρωναν το πάνελ για τα ….μάτια /το θεαθήναι . Μάλιστα … μετά το τέλος του κυρίως έργου στο οποίο έπαιξαν οι δύο πρωταγωνιστές : Ο Ρώσος και ο Αμερικανός Πρόεδρος. Τι πήγαν άραγε εκεί να κάνουν – εκτός από το να φωτογραφηθούν – οι «μικροί» και ασήμαντοι Ευρωπαίοι ;. Γνώριζαν πολύ καλά τη γνώμη του κου Πλανητάρχη για τους ίδιους.
Τυπική , περιφρονητική, απαξιωτική ! .Απόδειξη ότι ξεκίνησε να συνομιλεί με τον αντίπαλο , τον εχθρό Ρώσο και όχι με εκείνους. Απορίας άξιον, πως ούτε ένας (1) δεν αρνήθηκε (έστω προφασιζόμενος κάποια δικαιολογία) να παραστεί (σ.σ εμφαντική απουσία φιλότιμου /αυτοσεβασμού). Αντίθετα το χάρηκαν πολύ -ιδίως ο Γάλλος Πρόεδρος – να βρεθούν και να βγάλουν τις καθιερωμένες αναμνηστικές φωτογραφίες που θα πιστοποιούν σαν ότι μόνον αυτοί , ήταν οι ευνοημένοι μεν της (πλανηταρχικής) τύχης από τους άλλους της Ε.Ε. Περιέργως δεν ζήτησαν … αυτόγραφο από το μεγάλο αφεντικό για να το δείχνουν στα παιδιά και στα εγγόνια τους. Παράληψη!.
Ό, τι διαδραματίστηκε, (για την σωτηρία της Ουκρανίας πάντοτε), προσέδωσε μια νότα /ένα τόνο ιλαρότητας στα τραγικά γεγονότα. Ιλαροτραγική η εικόνα. Κλαυσίγελως . Ό,τι συμβαίνει δεν είναι άμοιρο της ποιοτικής υποβάθμισης των πυγμαίων (ευρωπαϊκών κυρίως , αλλά όχι μόνον αυτών) πολιτικών αναστημάτων που διαφεντεύουν –κακή τη μοίρα και συγκυρία – τις τύχες των λαών.
1. Εισβάλει η Ρωσία στην Ουκρανία με σκοπό την (αυθαίρετη) προσάρτηση εδαφών της τελευταίας.
2. Χρονίζει ο πόλεμος, με την στήριξη της Ουκρανίας –οικονομικά και εξοπλιστικά –από τους Δυτικούς (Ευρωπαίους και ΗΠΑ).
3. Η κατάσταση οδηγείται σε αδιέξοδο και κάτι πρέπει ασφαλώς επιτέλους να γίνει.
4. Ο κος Πρόεδρος των ΗΠΑ, αναλαμβάνει την πρωτοβουλία να συμβάλλει στην εξεύρεση λύσης, ειρηνικής επίλυσης του προβλήματος.
5. Εδώ αρχίζει ο κλαυσίγελως:
– Αντί να καλέσει σε σύσκεψη (ως οφείλει, δεδομένου ότι όχι μόνο είναι σύμμαχοι του , αλλά και συμμετέχουν ενεργά στη βοήθεια προς την Ουκρανία) τους ηγέτες της Ε.Ε, επιλέγει να καλέσει, ως συνομιλητή του τη … Ρωσία !!!.
– Όμως η Ρωσία, όχι μόνον είναι αντίπαλος εχθρική χώρα, αλλά συμβαίνει το ανήκουστο/εξωφρενικό να είναι και ο ένας εκ των δύο εμπλεκόμενων /αντιμαχόμενων στο πόλεμο.
– Το ιλαροτραγικό όμως είναι, πως – αφού, κακώς, κλήθηκε ο Ρώσος Πρόεδρος δεν κλήθηκε /αγνοήθηκε ο έτερος… των αντιμαχόμενων , ο Ουκρανός Πρόεδρος !!!!!….Αν αυτό δεν είναι αδιανόητο, τότε τι, ποιο είναι !.
– Στη συνέχεια καλείται και ενημερώνεται , από τον επιδιαιτητή κο Πλανητάρχη, ο Ουκρανός Πρόεδρος (!).
– Μετέπειτα καλούνται (για το …συμμαχικό θεαθήναι προδήλως) οι «ηγετικές ευρωπαϊκές γλάστρες» να συμφωνήσουν !.
– Εδώ σημειώνεται η κορύφωση του παραλογισμού: Όχι όλες. Μερικές , λίγες , ευάριθμες των … «Μεγάλων» ευρωπαϊκών δυνάμεων και μόνον. Μαζί και ο Γ. Γραμματέας του ΝΑΤΟ αλλά και ο Βρετανός Πρωθυπουργός (εκτός Ε.Ε Χώρας).
• Τίθεται το ερώτημα: Γιατί μόνον οι 4-5 «Μεγάλοι και ισχυροί». Οι άλλοι, οι …. «ισότιμοι» (συν)εταίροι δεν έχουν γνώμη;. Θα ήθελα να προσέξουμε το άηθες του πράγματος. Την απρέπεια – διττής προέλευσης , που έλαβε χώρα . Τόσο εκ μέρους του κου Πλανητάρχη , όσο –κυρίως – εκ μέρους των «Μεγάλων» Ευρωπαίων ηγετών προς τους «μικρούς» (και ασήμαντους;_ εταίρους τους. Η λογική , η δημοκρατικότητα , η ισοτιμία επιτάσσει μια διαφορετική αντιμετώπιση:
Ή θα έπρεπε να κληθούν όλοι, ή να ορίσουν (και οι 27 της Ε.Ε) έναν ή μία εκπρόσωπο της Ε.Ε να παραστεί , εκπροσωπώντας τους 27 και καταθέτοντας την απόφασή τους.
Ό,τι εμφανίστηκε είναι απαράδεκτο, κυρίως για την Ε.Ε η οποία συνεχίζει να αυτοαπαξιώνεται , να αποσυντίθεται , με αποτέλεσμα να προσμετρά το ζην της (!).
– Τώρα – ενδέχεται / πιθανολογείται –ότι θα συνευρευθούν οι δύο εμπόλεμοι. Πιθανώς και ο επιδιαιτητής πέραν του Ατλαντικού . Δηλ γυρίζουμε –εκεί που θα έπρεπε – πάλι από την αρχή, αφού διανύθηκε μια περίεργη, άτοπη, αδιέξοδη, διαδρομή που εξέθεσε άπαντες τους συμμετέχοντες ηγετίσκους (!). Δυστυχώς οι τύχες των λαών ρυθμίζονται από τέτοιου διαμετρήματος ηγετικά αναστήματα. Και επειδή πολλοί αρέσκονται στα παραπολιτικά , θα τους κάνω το χατίρι (παρά τη δεδομένη απαρέσκεια μου ως προς αυτά). Πολλή κουβέντα /σχολιασμοί έγιναν –μεταξύ των άλλων – και για το ότι ο Ουκρανός Πρόεδρος φόρεσε – καιρός ήταν – επιτέλους κουστούμι. Δεν νομίζω ότι αυτό είναι κάτι το αξιοσημείωτο. Περισσότερο κουτσομπολίστικο ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι δεν βρέθηκε κάποιος (σύζυγος, φίλος, συγγενής, συνεργάτης κ.ο.κ) να του συστήσει να … κοντύνει τουλάχιστον τα μανίκια (σ.σ μήπως πρέπει να ασχοληθώ και με τα …. παραπολιτικά ;).
6. Για να μη θεωρηθεί ότι αδικώ τους «Μεγάλους» της Ε.Ε, με τα θαμνώδη αναστήματα , θα προσθέσω κάτι που έκανε ο «μεγάλος» Γάλλος Πρόεδρος:
Κάλεσε την …. Τουρκία να συμμετάσχει στρατιωτικά στο Ευρωπαϊκό πρόγραμμα SAFE στρατιωτικής στήριξης της Ουκρανίας. Ο άνθρωπος δεν έχει αντιληφθεί, (ακόμα χειρότερα, αν έχει ), ότι ανοίγει την κερκόπορτα της ισλαμοποίησης της Ευρώπης. Όσο για τους δικούς μας ολιγοφρενούληδες οπαδούς του συνθήματος «Ελλάς Γαλλία συμμαχία».
Θα τους συνιστούσα να συμπληρώσουν το «τσιτάτο» ως εξής:
«Ελλάς Γαλλία συμμαχία , αλλά καλό θα είναι να μελετήσουν και λίγο «Ιστορία».
ΥΓ Καταλήγοντας : Η Ουκρανία –μοιραία- θα απολέσει εδάφη. Η Ε.Ε έχασε και τα τελευταία ψήγματα της αξιοπιστίας και αξιοπρέπειας της, καθώς και του ρόλου που θα μπορούσε να παίξει στη διεθνή πολιτική σκηνή. Κρίμα !.
Είχαμε δυστυχώς δύο θύματα /ηττημένους: Την Ουκρανία και την Ε. Ένωση (σ.σ η δεύτερη μάλλον όχι ως … παράπλευρη απώλεια, αλλά λόγω αυτοχειριαστικής επιλογής !).