Το ατύχημα συνέβη την Κυριακή 7 Δεκεμβρίου το μεσημέρι, γύρω στις 13:30
Όσα περιγράφει ο αυτόπτης μάρτυρας που έφτασε κοντά του, ο Μανόλης Κτιστάκης, συνθέτουν μια εικόνα καθυστέρησης, επιχειρησιακής σύγχυσης και κρίσιμων αποφάσεων που δεν πάρθηκαν την ώρα που έπρεπε.
Γράφει ο Γιώργος Βενετσάνος
Σύμφωνα με την περιγραφή του, ο 37χρονος έχασε τον έλεγχο της καθόδου, πιθανώς λιποθύμησε πάνω στο σχοινί και σταμάτησε σε ενδιάμεσο πατάρι.
Δεν πέφτει σε γκρεμό, δεν «εξαφανίζεται». Σταματά σε ένα μικρό πατάρι βράχου, συνειδητός, μιλάει, επικοινωνεί. Το σήμα κινδύνου δίνεται άμεσα. Το σημείο έχει οπτική επαφή από δρόμο. Ανάμεσά τους βρίσκεται ένα χάος απότομο, ένα κενό 150 μέτρων. Σε λιγότερο από μία ώρα, ομάδα της Πυροσβεστικής φτάνει, τον εντοπίζει και προσπαθεί να οργανώσει προσέγγιση από κάτω.
Γύρω στις 14:30, ενώ οι πυροσβέστες ήδη επιχειρούν, αρχίζει η πρώτη μεγάλη καθυστέρηση:
Οι συνομιλίες για το ποιος είναι αρμόδιος, αν θα χρησιμοποιηθεί ελικόπτερο και ποια μονάδα θα αναλάβει, οδήγησαν στο κλασικό ελληνικό «περίμενε λίγο». Εν τω μεταξύ, ο 37χρονος ήταν ζωντανός, αν και φοβισμένος. Αρχικά φάνηκε πρόθυμος να συνεχίσει με τα πόδια, αλλά μετά από μία ώρα, εξαντλημένος από τον πόνο και τις αντίξοες συνθήκες, άλλαξε γνώμη.
Παρόλο που το σημείο απείχε μόλις 250 μέτρα μονοπάτι από τον δρόμο, η μεταφορά του κατέστη εξαιρετικά δύσκολη. Μετακινήθηκε μόλις 70 μέτρα σε μια πιο προσιτή θέση, όπου η επιχείρηση σταμάτησε ξανά, με τον διοικητή να ζητά ενισχύσεις από δύο ομάδες της ΕΜΟΔΕ.
Ο τραυματίας, εξαντλημένος από τον πόνο, την εξάντληση και τις αντίξοες συνθήκες, αλλάζει γνώμη και δεν μπορεί να συνεχίσει. Παρόλο που το σημείο απείχε μόνο 250 μέτρα από τον δρόμο, η μεταφορά του (μόλις 70 μέτρα) ήταν εξαιρετικά δύσκολη. Η επιχείρηση σταμάτα ξανά, με τον διοικητή να ζητά επίμονα δύο ομάδες της ΕΜΟΔΕ και ελικόπτερο.
Στις 16:30, φτάνει μια ομάδα οκτώ ατόμων με φορείο, αλλά ο διοικητής δηλώνει επίσημα αδυναμία ασφαλούς μεταφοράς, επιμένοντας στην αναμονή ελικοπτέρου και ενισχύσεων. Ακολουθεί μια περίοδος σιωπής, αναμονής και παγωνιάς, που υποδηλώνει την περαιτέρω επιδείνωση της κατάστασης του 37χρονου.
Στις 20:00 καταφθάνει η ΕΜΟΔΕ, αλλά το κέντρο επιχειρήσεων αμφισβητεί την ανάγκη για ελικόπτερο και ζητά επανεκτίμηση του τραυματία. Αποφασίζουν να περιμένουν. Κάθε ώρα που περνούσε, η κατάσταση επιδεινωνόταν: η θερμοκρασία έπεφτε συνεχώς, ο αέρας ήταν 5-6 μποφόρ και κανείς δεν πλησίαζε τον τραυματία. Το ελικόπτερο δεν είχε καν απογειωθεί.
Η ΕΜΑΚ ενημερώνεται μόλις τότε, με δραματική καθυστέρηση. Στο φαράγγι, 28 διασώστες και εθελοντές παρέμειναν εκτεθειμένοι όλη νύχτα. Ο τραυματίας συνέχιζε να περιμένει, να μιλά, αλλά και να παγώνει. Τα μεσάνυχτα, ανακοινώνεται ότι το ελικόπτερο αναχώρησε από τη Λήμνο, κατευθύνθηκε στην Ελευσίνα για ανεφοδιασμό και υποτίθεται θα έφτανε στην Κρήτη περίπου 3,5 ώρες αργότερα.
Το πρώτο ελικόπτερο υπέστη βλάβη στην Ελευσίνα, καθιστώντας αδύνατη την άφιξή του. Ένα δεύτερο ελικόπτερο έφτασε τα ξημερώματα (09:00 π.μ. της επόμενης ημέρας), αλλά δεν μπόρεσε να προσεγγίσει λόγω ισχυρών ανέμων και αποχώρησε, παίρνοντας μαζί του την τελευταία ελπίδα για αεροδιακομιδή.
Την προηγούμενη νύχτα είχε καταφτάσει ο Σπηλαιολογικός Όμιλος Κρήτης (ΣΠΟΚ), μια πλήρως εξοπλισμένη και εκπαιδευμένη ομάδα 20 ατόμων με δικά τους μέσα (φορείο, σχοινιά, ρυμουλκό). Παρά την ετοιμότητά τους να αναλάβουν, ο διοικητής της επιχείρησης απέρριψε την προσφορά τους, επιμένοντας στην αναμονή του ελικοπτέρου που δεν ήρθε ποτέ.
Τελικά, το μεσημέρι της επόμενης ημέρας, γύρω στις 12:00, η ΕΜΑΚ παρέδωσε επίσημα τη διάσωση στον ΣΠΟΚ. Οι σπηλαιολόγοι, έχοντας ήδη εξασφαλίσει (προετοιμάσει) όλη τη διαδρομή, ξεκίνησαν τις διαδικασίες προετοιμασίας του τραυματία για μεταφορά.
Λίγο πριν την τελική προσπάθεια μεταφοράς από τον ΣΠΟΚ, μιλούν με τον τραυματία
Παρόλο που είναι εξαντλημένος, ανταποκρίνεται. Λίγη ώρα αργότερα —γύρω στις 12:30 με 13:00—, ο 37χρονος άνδρας είναι νεκρός.
Η τραγωδία διήρκεσε 23 ώρες αναμονής, γεμάτες ασυνεννοησία, γραφειοκρατία, καθυστερήσεις, λάθος εκτιμήσεις και χαμένες ευκαιρίες, ανετοιμότητα και εγκληματική αδιαφορία που κόστισαν πολύτιμο χρόνο.
Βέβαια μην ανησυχείτε η κυβέρνηση μας φροντίζει να είμαστε ασφαλείς δίνοντας αβέρτα χρήμα σε «φραπέδες» και «τζιτζίδες» και όχι εκεί που πρέπει να δαπανηθούν , ενώ παράλληλα σκορπάει τον πολεμικό μας οπλισμό στην Ουκρανία και ενώ καρκινοβατούμε ως κράτος και δεν μπορούμε να κάνουμε τα βασικά έχουμε τους κυβερνητικούς μας ταγούς να μας λένε ότι «είμαστε σε πόλεμο με την Ρωσία», έλεος.