Μίλησε ο Τσίπρας.(σε1’)
Καλά έκανε και έδωσε συνέντευξη και μάλιστα στον Νίκο Χατζηνικολαου.
Οι αριστερές κα αριστεροί της εχθρότητας και τοξικότητας δεν συμφώνησαν που μίλησε σ’αυτόν τον δημοσιογράφο γιατί δεν είναι αριστερός οπότε είναι κάτι σαν προδοσία να μιλάς με ανθρώπους που δεν είναι του κόμματος σου, της ιδεολογίας σου. Είπαμε παρακμή.
Η συνέντευξη ήταν πολύ καλή. Καλύτερη από την έκδοση της Ιθακης του.
Το βιβλίο είναι κάτι πιο χρονοβόρο και πολύ προσωπικό ενώ η τηλεόραση έχει όλα τα μάτια και αυτιά συγχρονισμένα δημιουργώντας μια κοινότητα αλληλεπίδρασης.
Ξέρει ότι εκείνη την ώρα συνομιλεί ταυτοχρόνως με τον κόσμο. Εχει θεατές.
Στην συνέντευξη ο Τσίπρας απάντησε σε ερωτήσεις που ταλαιπωρούν ακόμα και χρειάζονταν να απαντηθούν.
Επιτέλους υπερασπίστηκε την κυβέρνηση του και μείωσε την τοξικότητα του προς τους πρώην συντρόφους του.
Η αλήθεια είναι και το έχω ξαναπεί ότι ο Τσίπρας σε σχέση και σύγκριση με τους πρώην συντρόφους του ήταν και είναι πολύ καλύτερος.
Αλλά αυτό δεν αρκεί για να ξαναγίνεις πρωθυπουργός.
Προσπάθησε να δώσει και ένα όραμα για το αύριο αλλά δεν τα κατάφερε.
Ισως δεν πρόλαβε, ίσως δεν ειπώθηκαν οι απαραίτητες ερωτήσεις, ίσως γιατί δεν έχει όραμα καθώς είναι ακόμα επηρεασμένος από την αριστερά του παρελθόντος.
Είπε διάφορα αόριστα και ότι όλοι και όλες χωράνε αλλά δίχως προϋποθέσεις γιατί έπαθε και έμαθε από τις φράξιες. Πολύ σωστότερο από τα να έχει την «ομπρέλα» στο κεφάλι του.
Θέλει να ανακατέψει όλα τα κυρίαρχα ιδεολογικά και πολιτικά ρεύματα
αλλά αυτό καταλήγει σε αερολογία και ανερμάτιστες προσεγγίσεις για να μειώσει τις τριβές και τις αντιπαλότητες.
Το «έχω από όλα» είνα πιο ελκτικό από το «έχω ένα».
Ανακάτεμα τι σημαίνει;
Από το ρεύμα του φιλελεύθερου καπιταλισμού τι θα πάρει;
Θα πάρει την ελεύθερη αγορά να την υπερασπιστεί κόντρα στους ολιγάρχες, τα μονοπώλεια και την χειραγώγηση του κράτους;
Δύσκολο από την στιγμή που ο κρατισμός είναι παρόν ως κυρίαρχο χαρακτηριστικό στο ένα από τα τρία ιδεολογικά ρεύματα.
Επίσης πολύ δύσκολο όταν έχεις εξαρτήσεις από ολιγάρχες όπως ο Μελισσανίδης, ο Μαρινάκης, ο Μυτιληναίος, ο Βαρδινογιάννης κτλ.
Δημαγωγία.
Το σίγουρο είναι ότι πήρε απόσταση από το Κέντρο & μάλιστα από το προοδευτικό Κέντρο το οποίο δεν τσιμπάει στην αερολογία και θέλει συγκεκριμένες προτάσεις για το κράτος πρόνοιας και την αγορά την θέλει αδέσμευτη.
Σήμερα το συντηρητικό και φιλελεύθερο Κέντρο όπως και το σύνολο της αριστεράς έχει απορροφηθεί από τον νεοφιλελευθερισμό.
Νεοφιλελευθερισμός δεν είναι μόνο οι ιδιωτικοποιήσεις αλλά κυρίως η αντίληψη ότι η πολιτική και η κυβερνητική ανήκει στους τεχνοκράτες(ινστιτούτο), οι Ανεξάρτητες Διοικητικές Αρχές ως τρόπος διοίκησης και η μετατροπή όλων των αγαθών σε οικονομική μονάδα με τις μετοχές και το χρηματιστήριο.
Τι μας μένει;
Από την συνέντευξη αλλά και από τις κινήσεις του στις ομιλίες του για την Ιθάκη βλέπουμε μια επιστροφή στα γνώριμα.
Ενα συμμάζεμα υπό την ηγεμονία του του κόσμου του ΣΥΡΙΖΑ Νεαρ αλλά δίχως τις τάσεις και τα στελέχη που τον υπονόμευσαν.
Καλά κάνει αφού θέλει να μας παρουσιάσει ανανεωμένη την version της ριζοσπαστικής μαρξιστικής αριστεράς.
Αλλά αυτό είναι αναχρονιστικό και εκτός θέματος.
Αυτό επιδιώκει αφού έχασε το Κέντρο.
Ομως αυτο δεν μπορεί να νικήσει τον Μητσοτάκη. Άλλο τόσο ότι ένα νεοσύστατο κομμα δεν κερδίζει ένα κυβερνητικό κόμμα.
Και ο Ανδρέας Παπανδρέου χρειάστηκε παραπάνω από τέσσερα χρόνια για να πείσει τον λαό.
Παρόλα αυτά όπως είπα το ζήτημα είναι η αξιοπιστία και ο Τσίπρας την έχασε με το πραξικόπημα εναντίον του Κασσελακη και με το γραφείο του που έχει δίπλα του ανίκανους και παρακμιακούς που δοκιμάστηκαν από το 2019 κα του μοίρασαν μόνο ήττες και λάθη.
#θεωρία_ιδεολογία_πολιτική
#ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ
#φιλελευθερισμος
#Βουλή
Ο πίνακας είναι του
Olexsandr Balbysev “The Son of Man”
