Παρασκευή, 18 Απριλίου του 1941.
Ο τότε πρωθυπουργός της Ελλάδας, Αλέξανδρος Κορυζής αυτοκτονεί, προκειμένου να μη βρεθεί στη θέση να παραδώσει τη χώρα στους Γερμανούς, που βρίσκονταν κυριολεκτικά έξω από την Αθήνα και την οποία κατέλαβαν μερικές μέρες αργότερα. Προηγουμένως, στις 6 Απριλίου, ο Κορυζής είχε αρνηθεί την παράδοση της χώρας στις δυνάμεις του Χίτλερ.
Εκείνη τη Μεγάλη Παρασκευή 18 Απριλίου 1941 συγκλήθηκε συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία» (όπου ήταν η προσωρινή έδρα της ελληνικής κυβέρνησης) για να εκτιμηθεί η κατάσταση.
Στη συνεδρίαση ήταν παρών και ο μονάρχης Γεώργιος.
Ο Κορυζής προσφέρθηκε να παραιτηθεί παρά να παραδώσει τη χώρα και είχε μια έντονη συζήτηση με τον Γεώργιο.
Ξαφνικά σηκώθηκε και αποχώρησε από τη σύσκεψη, αφού πρώτα φίλησε το χέρι του μονάρχη.
Κατευθύνθηκε στο σπίτι του, στην οδό Βασιλίσσης Σοφίας, και κλείστηκε στο γραφείο του.
Λίγα λεπτά αργότερα κατέφθασε στο σπίτι του ο διάδοχος Παύλος με εντολή του πατέρα του, ο οποίος είχε αντιληφθεί την παράξενη συμπεριφορά του.
Δεν πρόλαβε να χαιρετίσει τη σύζυγό του στο κατώφλι του σπιτιού του και ακούστηκε ο πυροβολισμός του τέλους.
Ο Αλέξανδρος Κορυζής είχε αυτοκτονήσει με δύο σφαίρες στην καρδιά, σε ηλικία 56 ετών.
Σημειώνεται ότι μερικές μέρες αργότερα μια μεγάλη μορφή των ελληνικών γραμμάτων επέλεξε επίσης την αυτοκτονία για να μη δει τη χώρα παραδομένη στους Γερμανούς.
Ήταν η Πηνελόπη Δέλτα, που πήρε δηλητήριο στις 27 Απριλίου 1941, ημέρα που έμπαιναν οι Γερμανοί στην Αθήνα, και πέθανε στις 2 Μαίου.
Παρουσιάζουμε σήμερα το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Ακρόπολις», την επομένη της αυτοκτονίας του Κορυζή, αλλά και μια φωτογραφία από την κηδεία του, στις 19 Απριλίου, που είχε δημοσιευτεί στην εφημερίδα «Πρωία», στις 20 Απριλίου.
Φυσικά εκείνες τις ημέρες οι εφημερίδες δεν έγραψαν ούτε τον τρόπο, ούτε το λόγο του θανάτου του πρωθυπουργού της Ελλάδας.
Έκαναν απλώς λόγο για «αιφνίδιο θάνατο».
ΤΟ ΚΑΤΟΧΙΚΟ ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΟ ΔΑΝΕΙΟ :
Η ιστορική αλήθεια πέρα από προσωπικά μίση και πικρίες , σχετικώς με το αναγκαστικό δάνειο πού έλαβε το Γ’ Γερμανικό Ράϊχ από την Τράπεζα της Ελλάδας είναι η εξής : α} Ο χρυσός της Ελλάδας δεν εκλάπη από τους Γερμανούς , αλλά μεταφέρθηκε στο Λονδίνο, από τον τότε Βασιλέα Γεώργιο Β’ και την Ελληνική Κυβέρνηση που κατόπιν της κατάληψης της Αθήνας μετέβησαν στην Κρήτη .
Αναφέρω και μια ηρωική πράξη που αποσιωπήθηκε, διότι ο ήρωας αυτός δεν ήταν στην παράταξη των τότε συμμάχων των Γερμανών Ναζί κομμουνιστών. Hταν ο τότε Ελληνας πρωθυπουργός «Αλέξανδρος Κορυζής» που αυτοκτόνησε στις 18 Απριλίου 1941, για να μην υπογράψει αυτος την παράδοση της Ελλάδας στους Γερμανούς ! Θα είναι αιώνια η μνήμη του.
Σημειώνω ότι και ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδας «Χρύσανθος» αρνήθηκε να παραστεί στην ορκωμοσία και να ορκίσει την υπό τον στρατηγό «Τσολάκογλου» κατοχική κυβέρνηση των δωσιλόγων. Τιμή και δόξα και στον αείμνηστο, αλλά ξεχασμένο και αυτόν μεγάλο Ελληνα Ιεράρχη και Πατριώτη. Για την ιστορία , αναφέρω ότι κατόπιν τούτου, τον αντικατέστησεν ο Δαμασκηνός Παπανδρέου, γνωστός και για την… Πάπισσα Ιωάννα , {όχι αυτή του Εμ. Ροΐδη, αλλά την … άλλη, που απεβίωσε την αγκάλη της}, καθώς και ότι τον διόρισεν ο Τσώρτσιλ Αντιβασιλέα , και τον Γεώργιο Παπανδρέου πρωθυπουργό ! Ετσι με δυό Παπανδρέου στην εξουσία καθοδηγούμενους από τον Τσώρτσιλ, ήταν επόμενο το Δεκεμβριανό κίνημα του 1944 , που επιθυμούσαν οι Αγγλοι !…
Ο τότε Καγκελάριος του Γερμανικού Κράτους και Αρχιστράτηγος των Γερμανικών Ενόπλων Δυνάμεων Αδόλφος Χίτλερ, είχεν αναγνωρίσει επισήμως το αναγκαστικό αυτό δάνειο και είχε δώσει την εντολή να επιστραφεί . Ομως για ανεξήγητους μέχρι σήμερα λόγους αυτό δεν πραγματοποιήθηκε. Αυτά για την αποκατάστση της ιστορικής μνήμης με την υπόμνηση, για το ποίοι ήσαν οι σύμμαχοι και συνεργάτες των γερμανικών και των βουλγαρικών αρχών κατοχής, δυνάμει του Συμφώνου των ΥΠΕΞ της Σοβιετικής Ενωσης και της Ναζιστικής Γερμανίας «Μολότωφ και Ρίμπεντροπ» στις 23 Αυγούστου 1939 !…
Επίσης υπενθυμίζω, στους ιταλόφιλους παρασημοφορηθέντες από την Ιταλία Πατρινούς και δή για πράξεις υπέρ αυτών που είχαν επιτεθεί στην Ελλάδα , ότι κατά τον βομβαρδισμό του λιμένος των Πατρών και των αμάχων Πατρινών , από την ιταλική αεροπορία , η μεγάλη τότε ιταλική παροικία των Ιταλών που υπήρχε στην Πάτρα , ειδοποιήθηκε από την ιταλική ηγεσία , για να λάβει τα κατάλληλα μέτρα προστασίας της. Ομως οι συγκάτοικοι και δήθεν φίλοι μας Ιταλοί , που τα παιδιά τους έπαιζαν παρέα με τα Ελληνόπουλα , δεν ενημέρωσαν τους Ελληνες , για την άναδρη αυτή επίθεση της ιταλικής αεροπορίας εναντίον των αμάχων Ελλήνων, αλλά τους άφησαν εκτεθιμένους στα πυρά της πανίσχυρης τότε ιταλικής αεροπορίας , που είχεν ειδικευθεί σε επιθέσεις κατά ελληνικών επιβατικών πλοίων και γενικώς αμάχων !…
Δημοσιευθηκε στις 28-2-2010 στα ΝΕΑ απο τον Φ.Π.