Όταν η «αριστεία» γίνεται φόβος και η αποτυχία κοινωνική καταδίκη
Νίκου Μαρκάτου, Ομότιμου Καθηγητή ΕΜΠ, π. Πρύτανη
Η τραγωδία στην Ηλιούπολη, με τις δύο 17χρονες και το σημείωμα που φέρεται να άφησε η μία κοπέλα, δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί ούτε ως τηλεοπτικό θέαμα ούτε ως εύκολη ευκαιρία για ηθικολογία.
Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, στο σημείωμα αναφέρονται η κατάθλιψη, ο φόβος αποτυχίας στις Πανελλήνιες και η αγωνία για ένα μέλλον χωρίς αξιοπρέπεια και οικονομική ασφάλεια. Δεν γνωρίζουμε —και δεν δικαιούμαστε να ισχυριστούμε ότι γνωρίζουμε— όλη την αλήθεια αυτού του παιδιού. Οφείλουμε όμως να ακούσουμε τη σιωπηλή κραυγή που αφήνει πίσω της.
Γιατί όταν μια έφηβη μιλά για κατάθλιψη, για φόβο αποτυχίας, για φτώχεια, για δουλειά χωρίς προοπτική και για έναν κόσμο που δεν τη χωράει, τότε δεν μιλά μόνο ένα πληγωμένο παιδί. Μιλά και η κοινωνία μας. Συνεχίστε την ανάγνωση.
Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο.
Έχουμε έρθει σε κατάσταση εκτός ελέγχου προ πολλού.
Λιβανίζουμε και ανεχόμαστε την ίδια ηγετική ομάδα, υπομονετικά
μέσα σε απόλυτη σιωπή.
Αφήνουμε το χρόνο να τρέχει και την φθορά να μας καταρρακώνει μέρα τι μέρα.
Δίχως ούτε σπίθα αναλαμπής, κάτι που να μας παρέχει μια ελπίδα πως κάτι καλό πρόκειται να έρθει έστω και σε βάθος χρόνου.
Και ενώ ως κοινωνία έχουμε πλέον περάσει σε όρια κάτω από κανόνες και από κόκκινες γραμμές κάποια περιστατικά που κόβουν την ανάσα, μας θυμίζουν που και που πως δεν παλεύεται έτσι η ζωή.
Αυτό το κάτι – κάτι πρέπει να αλλάξει δεν ξεπροβάλλει δυστυχώς.
Η κατάθλιψη θερίζει- η λήψη από φάρμακα νταβάνι και οι ψυχολόγοι αυξανόμενη επισκεψιμότητα για θέματα τόσο απλά που ίδια η κοινωνία πολύ απλά βουβή – αδιάφορη – απόμακρη από την ανθρώπινη σύμπνοια.
Και όμως η ιστορία μας διδάσκει ότι άλλοτε άνθρωποι έζησαν μέσα σε πολέμους- σε εξορίες – σε ανέχεια, αλλά υπήρχε όραμα και όρεξη για ζωή.