Οι “αποστάτες” κατηγορούν για αποστασία
Ο γιος του Μητσοτάκη που έριξε τον Παπανδρέου το 1965 εκβιάζει τον Σαμαρά να μην “φύγει”
Η υποκρισία της “παραταξιακής πίστης” και το φάντασμα της Αποστασίας
Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός
Η ιστορία εκδικείται με το πιο κυνικό τρόπο. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και το σύστημά του κατηγορούν τον Αντώνη Σαμαρά για “πολιτικό λάθος” αν τολμήσει να ιδρύσει κόμμα. Τον απειλούν με το στίγμα του αποστάτη. Επικαλούνται την “παραταξιακή πίστη” και το θεσμικό του παρελθόν ως προέδρου της ΝΔ και πρωθυπουργού.
Ξεχνούν όμως ένα κρίσιμο ιστορικό δεδομένο. Ο πατέρας του σημερινού πρωθυπουργού, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, δεν κατηγορήθηκε απλώς για αποστασία. Ήταν ο πρωταγωνιστής της πραγματικής Αποστασίας του 1965. Ηγήθηκε της ομάδας βουλευτών που αποχώρησε από την Ένωση Κέντρου και έριξε την εκλεγμένη κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου, βυθίζοντας τη χώρα σε πολιτική κρίση που οδήγησε στη Δικτατορία.
Σήμερα ο γιος του αποστάτη κουνά το δάχτυλο στον Σαμαρά που απλώς… σκέφτεται να φύγει.
Η αντίφαση είναι εκκωφαντική. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης έριξε κυβέρνηση. Ο Σαμαράς κατηγορείται επειδή διαφωνεί. Ο ένας άλλαξε τον ρου της Μεταπολίτευσης με πράξεις. Τον άλλο τον εκβιάζουν να μην κάνει ούτε καν σκέψεις.
Το ρεπορτάζ πίσω από την “προειδοποίηση” προς τον Σαμαρά αποκαλύπτει πανικό. Εμμέσως πλην σαφώς, το Μαξίμου τον καλεί σε συνενοχή. Να βάλει πλάτη στα σκάνδαλα που σημάδεψαν τη διακυβέρνηση: από τις υποκλοπές που έφτασαν μέχρι το Ευρωκοινοβούλιο, μέχρι τη διαχείριση της τραγωδίας των Τεμπών και τις καταγγελίες για συγκάλυψη. Να συνυπογράψει την πολιτική κατευνασμού στο Αιγαίο, την ώρα που η Τουρκία προχωρά με το δόγμα της “Γαλάζιας Πατρίδας” και οι “ήρεμες θάλασσες” μεταφράζονται σε εθνικές υποχωρήσεις.
Το δίλημμα που του θέτουν είναι ωμό:
Ή θα μείνει στη ΝΔ χρεωμένος τις αμαρτίες μιας εξουσίας που ο ίδιος κατήγγειλε από το βήμα της Βουλής, ή θα βαφτιστεί “αποστάτης” από τους κληρονόμους της Αποστασίας.
Γιατί στην πολιτική ο συνένοχος είναι δύο φορές ένοχος. Μία για την πράξη και μία για τη σιωπή. Ο Σαμαράς καλείται να διαλέξει αν θα αποδεχθεί τον ρόλο του βολικού σιωπηλού, για να μην διαταράξει την “ενότητα” μιας παράταξης που αιμορραγεί.
Ο φόβος του Μαξίμου είναι ο κατακερματισμός.
Με την ακρίβεια να λεηλατεί τα νοικοκυριά, το κράτος δικαίου να δέχεται διεθνή πυρά και την κοινωνία σε αναβρασμό, ένα κόμμα Σαμαρά δεν θα ήταν απλή διάσπαση. Θα ήταν η θεσμική νομιμοποίηση της οργής της δεξιάς βάσης. Θα έδινε πολιτική στέγη σε όσους νιώθουν προδομένοι.
Γι’ αυτό τον πιέζουν τώρα. Τον θέλουν δεμένο στο άρμα της ΝΔ τη στιγμή που η χώρα οδηγείται σε αστάθεια. Προτιμούν έναν μουδιασμένο Σαμαρά εντός των τειχών, παρά έναν ελεύθερο Σαμαρά απέναντι.
Η ιστορία γράφεται με ειρωνεία. Οι πολιτικοί απόγονοι του 1965 μιλούν για “προδοσία”. Οι κληρονόμοι της μεγαλύτερης αποστασίας της Μεταπολίτευσης απαιτούν “παραταξιακή πειθαρχία”.
Η απόφαση του Σαμαρά θα δείξει αν έμαθε από την ιστορία ή αν θα γίνει ο χρήσιμος συνένοχος που θα χρεωθεί αμαρτίες άλλων.