Στον Γιωργο Λιαγκα μιλησε η Άννα Καρατζόγλου, που θρηνεί για την 23χρονη κόρη της Κέλλυ που σκοτωθηκε στα Τεμπη.
«Aυτά τα δύο χρόνια είναι αβίωτα, δύσκολα, η ζωή μου τελείωσε εκείνο το βράδυ. Μετά απλά επιβιώνεις, δεν ζεις. Εκείνο το βράδυ τέλειωσαν όλα, πάγωσαν όλα. Τι να πρωτοδιαχειριστώ; Τον τρόπο θανάτου του παιδιού μου, το τι κλήθηκα να διαχειριστώ μετά;
Ακόμη και τώρα πιστεύω ότι είναι ένα κακό όνειρο. Δεν έχω την δυνατότητα να κλείσω την πόρτα του σπιτιού μου και να πω “τώρα πρέπει να κοιτάξω να συνυπάρξω με αυτό το αβάσταχτο”. Eίναι κάτι πρωτόγνωρο, μια ιδιότυπη συνθήκη.
Δύο χρόνια έρχεσαι αντιμέτωπος με πληροφορίες και καταστάσεις και πρέπει εκτός από την απώλεια του παιδιού σου να διαχειριστείς και ένα σωρό άλλα πράγματα και “ξύνεις την πληγή” και έτσι θα πάει. Αντί να είναι το παιδί μου στα πόδια του και να χαίρεται την ζωή του, πάω σε μνημόσυνα, σε τρισάγια και εκδηλώσεις μνήμης και αναρωτιέμαι “γιατί;”.
Είμαι θυμωμένη και όσο περνάει ο καιρός θυμώνω περισσότερο. Ένα παιδί που γυρνούσε από ένα τριήμερο ήταν. Γιατί τόσος πόνος; Ποιος υπεύθυνος είναι στην φυλακή; 57 άνθρωποι χάθηκαν.
Δεν περιμένω να αναλάβουν ποτέ την ευθύνη. Δύο χρόνια μετά δεν βλέπετε τι γίνεται; Ποια πολιτική ευθύνη, ποιο ήθος, ποιο θάρρος; Και δεν μπορώ να μην θεωρήσω έναν από τους εγκληματίες τον Καραμανλή. Ναι, είναι ένας από τους φονιάδες του παιδιού μου. Δεν μπορεί ο αρμόδιος υπουργός να μην έχει ευθύνη για την κατάσταση στο δίκτυο. Παραιτήθηκε για λίγες ημέρες και μετά τον έβαλαν πάλι στα ψηφοδέλφτια. Αντε, εγώ να πω η κατάντια του σιδηρόδρομου δεν ειναι ευθύνη μόνο αυτή της κυβέρνησης. Όσα ακολούθηξσαν όμως, δυο χρόνια, αυτή η αδίστακτη τακτική είναι αποκλειστική ευθύνη της κυβέρνησης. Πρέπει να τιμωρηθούν όλοι και κυρίως οι πολιτική. Κρατικό έγκλημα είναι.
Η πολιτεία δεν έκανε τίποτα για μας, εμπόδια, αισχρότητα, χυδαιότητα και απαντήσεις δεν έχουμε πάρει. Δύο χρόνια συναντώ συγκάλυψη, έναν αγώνα τρομερό των γονιών για το παραμικρό στοιχείο και η Πολιτεία τίποτα και εσύ θα πρέπει με όσα σου έχουν απομείνει να τους αντιμετωπίσεις.
Καθημερινά αναρωτιέμαι πως βρίσκω την δύναμη και με βλέπω σαν τρίτος και λέω “βρε Άννα, πως αντέχεις; Πώς βρίσκεις την δύναμη;”. Δεν ξέρω, αλλά δεν έχω άλλη επιλογή και άλλη δυνατότητα, οφείλω απέναντι στο παιδί μου, που το σκοτώσαν, να κάνω τα πάντα για να τιμωρηθούν.
Και πρέπει με όσα μου έχουν απομείνει να ανταπεξέλθω και στο άλλο μου το παιδί, που μέσα σε ένα βράδυ “έχασε” και τους γονείς του και την αδελφή του. Ρημαγμένες οικογένειες άφησαν πίσω. Σκότωσαν νιάτα και άφησαν πίσω «ζωντανούς… νεκρούς»
Το μόνο που θέλω να πω είναι να ξέρει ο κόσμος πόση δύναμη έχει και να σκεφθεί ότι τα Τέμπη μπορεί να είναι παντού, μπορεί αύριο να γίνουν παντού. Ο κόσμος πρέπει να αντιδράσει και η Δικαιοσύνη πρέπει να αντιδράσει, να σταθεί στο ύψος της, να πάψει να ειναι μαριονέτα. Έχω πλήρη επίγνωση του τι λέω. Να αλλάξουν επιτέλους κάποια πράγματα, να αλλάξει η νομοθεσία. Δεν μπορεί οι κύριοι υπεύθυνοι να μείνουν ατιμώρητοι και να την πληρώσουν κάποιοι. Ο καθένας να τιμωρηθεί όπως του αναλογεί
Την Παρασκευή θα είμαι εκεί που άφησε την τελευταία του πνοή το παιδί μου, εκεί οφείλω να είμαι και εκεί θα είμαι».