Η σημερινή κατάσταση της πολιτικής πραγματικότητας στη χώρα μας δεν εμπνέει τη νεολαία για κανένα αισιόδοξο αύριο
αφού η κατάσταση είναι κατακερματισμένη ανάμεσα στα κόμματα που υπάρχουν και σε αυτά που αναμένονται.
Συνεπώς οι δημοσκόποι μάταια αναζητούν τις τάσεις του εκλογικού σώματος. Από που να αρχίσει και που να καταλήξει ο πολίτης; Πρώτος ο Μητσοτάκης «ονειρεύεται» για μία τρίτη θητεία!
Ακολουθεί ο Ανδρουλάκης στα μισά του Μητσοτάκη και διεκδικεί πρωτιά.
Και αυτά σε αναμονή του ερχόμενου (Μεσσία;) Τσίπρα που όλοι οι αποκομμένοι δικοί του ευνοούν μια νέα επανασύνδεση (διάσωσης;) υπό αυτόν. Μα αφού την βλέπουν εφικτή, τότε γιατί δεν επανασυνδέονται από τώρα δείχνοντας στον λαό τους πως αν μη τι άλλο δεν αλληλοσυγκρούονται.
Δηλαδή υπό τον Αλέξη υπάρχοντες θα διαγραφούν αυτά που σήμερα τους χωρίζουν; Και τι είδους κυβέρνηση θα συγκροτήσουν αν ποτέ επανεκλεγούν, και πως θα απευθύνονται στον λαό τους λέγοντας τα συνηθισμένα περί ενότητας;
Αυτά διότι είναι ορατό το πως, αν, ποτέ συμβεί η ενοποίηση ενδέχεται να φέρουν πίσω τους ψηφοφόρους τους που έφυγαν στο ΠΑΣΟΚ. Οποίον ΠΑΣΟΚ εφόσον πρωτεύσει με τι πρόσωπο θα απευθυνθεί στους ψηφοφόρους του αύριο που θα χρειαστεί οπωσδήποτε τον δεύτερο Μητσοτάκη για δεδηλωμένη – κάτι αδύνατον – στην Βουλή.
Αυτά λοιπόν που μαζί με κάτι άλλα προβληματίζουν την νεολαία. Μια νεολαία που περιμένει από τους πρεσβύτερους ψηφοφόρους μία σωστή αλλαγή κατεύθυνσης. Όχι, κατά το δυνατόν, με δοκιμασμένους της εξουσίας που πηγαινοέρχονταν γι αυτήν. Διότι ελισσόμενοι θα την συνεχίσουν εναλλασσόμενοι.