Δημοσιεύεται ένα άρθρο, ολόσωστο άρθρο, πλην της επικεφαλίδας του που είναι το «Μας τελειώνουν»!
Όχι κύριε συντάκτη, δεν μας τελειώνει κανείς. Απλά από μόνοι μας τελειώνουμε. Και αυτό διότι από πάντοτε, δεν υπάρχει χωριό εδώ στην Ελλάδα που ο οικογενειάρχης κάτοικος να μην επιθυμεί τα παιδιά του – ιδιαίτερα τα κορίτσια του – όλα να φύγουν για μια οποιαδήποτε άλλη ζωή. Ακόμα και για υπηρεσίες από παιδική ηλικία, στα σπίτια καλοβαλμένων αστών.
Υπήρχαν αρκετά παιδιά σε κάθε σπίτι και κάποια από αυτά, για δικούς τους όμως λόγους ή και ατολμία για το άγνωστο, παρέμεναν. Έτσι αρκετά από τα χωριά μέχρι σήμερα διασώθηκαν. Όμως η πολυτεκνία, προ πολλού και παντού, σπανίζει. Έτσι λοιπόν και απλά, μόνον επειδή στα χωριά διακρίνεται πιο «ταχειά» τόσο της στεριάς όσο και των νησιών, παρακμάζουν. Όμως όχι όλων. Διασώζονται μόνο εκείνα στα οποία υπάρχει δραστηριότητα, και όχι πάντα.
Ο εποικισμός προς άλλη γη και σε άλλα μέρη πάντοτε υπήρχε, χωρίς να είναι Ελληνική ιδιαιτερότητα
Είναι παγκόσμιο το φαινόμενο της ανθρώπινης τάσης για φυγή σε άλλη γη και σε άλλα μέρη. Και όποιος έχει ταξιδέψει εκτός επικράτειας το έχει διαπιστώσει. Παντού οι ξενιτεμένοι νοσταλγούν, χωρίς όμως να το τολμούν, πλην ελαχίστων. Για τους κατιόντες αυτών ούτε συζήτηση.
Σύμφωνα λοιπόν με τα πιο πάνω, μόνον η αρχική διαπίστωση είναι αυτή που μπορεί να γίνει μιας μορφής πέδηση της φυγής: Αποφυγή ατεκνίας. Και επειδή κανένας ψηφισμένος δεν το αντιμετωπίζει σοβαρά μέχρι σήμερα, δεν υπάρχει σωτηρία.
Μόνον μία πιο αξιοπρεπής και πολύ πιο γενναία επιδότηση «τεκνίας» στα χωριά, σε σύγκριση με τις πόλεις, είναι η λύση
Διότι αυτή θα φέρει πίσω τους δάσκαλους, τους γιατρούς, τα όργανα τάξης κ.τ.λ. που θα χρειάζονται, όπως και το υπεράνω όλων υπερούσιο που είναι οι δουλειές, αφού θα υπάρχει και το ανθρώπινο δυναμικό, συν την επικοινωνία.
Διαφορετικά… «του πεπρωμένου φυγείν», όπως λένε από παλιά. Και επειδή αυτά δεν φέρνουν τους ψήφους που χρειάζεται ο πολιτικός για την κατάκτηση της εξουσίας, το πιο πιθανόν να μας συμβεί είναι αυτό που έλεγε πάντα η λαϊκή σοφία: «Πως πάνε οι στραβοί στον Άδη; Ο ένας…….»